Alinea 125 College van Beroep voor het bedrijfsleven 17 december 2002

Het College stelt vast dat appellant geen feiten of omstandigheden heeft aangedragen, die reeds valide waren ten tijde van het bestreden besluit maar eerst aan de orde kwamen in het kader van de mkz-crisis, die de eertijds gebezigde veterinaire argumenten voor een strikte toepassing van het Zoönosenbesluit en de redenen voor het in het geval van appellant niet afzien van een verlaging in de tegemoetkoming onmiskenbaar onjuist doen zijn. De door appellant aangevoerde argumenten met betrekking tot het veterinaire risico van het niet naleven van de meldplicht zijn niet nieuw en op deze argumenten wordt door hetgeen appellant heeft aangevoerd geen ander licht geworpen. Het College merkt in dit verband op dat het niet voldoen aan de meldplicht ook onder het Besluit verlaging tegemoetkoming, zoals gewijzigd, grond vormt voor verlaging van de tegemoetkoming in de schade. Dat deze verlaging bij minder dan vijf overtredingen thans vijftien in plaats van destijds vijfendertig procent bedraagt, kan volgens verweerder - blijkens zijn verklaring ter zitting van 5 november 2002 - niet enkel en zonder meer worden toegeschreven aan de door appellant gestelde verandering van de maatschappelijke opvattingen, maar voor de wijziging van evenbedoeld percentage kunnen ook veterinaire argumenten worden aangedragen. In dit verband heeft verweerders gemachtigde er, door appellant niet weersproken, op gewezen dat het met overtreding van de meldplicht gepaard gaande risico ten algemene minder hoog is dan in 1997/1998, aangezien het complex van regelgeving dat (mede) strekt tot voorkoming en bestrijding van dierziekten sinds 1997/1998 op belangrijke punten is uitgebouwd. De door appellant gestelde wijziging van maatschappelijke en bestuurlijke opvattingen over het toepassen van verlagingen van de tegemoetkoming in de schade is naar het oordeel van het College dan ook niet terug te voeren op een oordeel bij de betrokken overheidsorganen dat aan de verlagingspercentages die ten tijde van de varkenspestcrisis zijn toegepast in feitelijk opzicht onjuiste aannames ten grondslag lagen - hetgeen tot de conclusie zou kunnen leiden dat het bestreden besluit niet in stand kan blijven -, maar is terug te voeren op een ander oordeel over de veterinaire risico's in het licht van de, ten tijde van de mkz-epizoötie geldende, veterinaire maatregelen en omstandigheden en voorts op een andere opvatting over een redelijke risicotoedeling tussen overheid en veehouderijbedrijven in geval van een uitbraak van een besmettelijke veeziekte. Laatstbedoeld oordeel en opvatting kunnen de rechtmatigheid van het bestreden besluit evenwel niet aantasten, gelet op het ex tunc-karakter van de rechterlijke toetsing. De desbetreffende argumenten van appellant zijn aan de orde gesteld in het in rubriek 1 van deze uitspraak vermelde verzoek om heroverweging van appellant. Zoals het College in paragraaf 4.1 van deze uitspraak heeft overwogen, staat verweerders afwijzende beslissing van 18 februari 2002 in deze procedure niet ter beoordeling. Een rechterlijke toetsing van de hiervoor genoemde argumenten van appellant kan eerst aan de orde komen in het kader van een eventueel beroep van appellant tegen een besluit van verweerder op het bezwaarschrift van 29 maart 2002, dat appellant heeft ingediend tegen verweerders beslissing van 18 februari 2002, nu verweerder bij het nemen van dat besluit op bezwaar (opnieuw) dient te beoordelen of na het nemen van het thans aan de orde zijnde besluit van 11 maart 1998 nieuwe feiten of omstandigheden aan de dag zijn getreden die aanleiding geven tot heroverweging van dat besluit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/51d90d987f530c466d5d9d7fcf69370010c789de8325b50cbf799c093b8bb403 | shasum -a 256