Alinea 31 College van Beroep voor het bedrijfsleven 29 februari 2012

2.9 Ter zitting hebben appellanten in dit verband gesteld dat verweerders uit hun principiële standpunt dat alle winkels op zondagen geopend ofwel gesloten zouden moeten zijn en hun volhardende houding ter zake, hadden kunnen en moeten afleiden dat de opgelegde lasten onder dwangsom nooit het beoogde effect zouden kunnen bewerkstelligen. Het College ziet daarin geen grond voor het oordeel dat verweerders de dwangsommen niet in redelijkheid hebben kunnen vaststellen op een bedrag van € 5000,-- per geconstateerde overtreding met een maximum van € 50.000,--. Het feit dat de onderhavige eerste serie lasten onder dwangsom appellanten er niet van hebben kunnen weerhouden om de door verweerders geconstateerde reeks van overtredingen te begaan, rechtvaardigt op zich zelf niet de conclusie dat verweerders, toen zij besloten om deze lasten op te leggen aan appellanten, niet de verwachting konden en mochten hebben dat de hoogte van de dwangsom per geconstateerde overtreding, in samenhang met het cumulatieve effect van de eventuele verbeurdverklaring van dwangsommen na herhaalde overtreding, het daarmee beoogde effect van het gesloten houden van de winkels van appellanten op zondag zou kunnen bewerkstelligen. De op een bestuursorgaan rustende beginselplicht tot handhaving van wettelijke voorschriften zou overigens ernstig worden ondermijnd, zo niet zinledig worden, indien appellanten zouden worden gevolgd in hun aan genoemde stelling ten grondslag liggende opvatting dat een dwangsombesluit reeds onrechtmatig moet worden geoordeeld omdat de overtreder, die principieel overtuigd is van zijn eigen gelijk, weigert daaraan gevolg te geven en de verbeurdverklaring van de opgelegde dwangsom(men) op de koop toeneemt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/388e45636d8e22550f66b75e0f5c0d79e10ef7692655bf0bb58f4fd8d6f39072 | shasum -a 256