Onder 5.4 College van Beroep voor het bedrijfsleven 13 juni 2013

Het betoog van appellante dat de in artikel 11a, eerste lid, van de Tabakswet geformuleerde norm strijdig is met het in artikel 7, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden neergelegde bepaalbaarheidsgebod, slaagt niet. In voormelde uitspraak van het College van 27 januari 2009, waarnaar de rechtbank heeft verwezen, is overwogen dat de in artikel 11a, eerste lid, van de Tabakswet geformuleerde norm voldoende concreet duidelijk maakt in welk geval sprake is van een beboetbare overtreding en dat deze norm degene tot wie zij is gericht voldoende in staat stelt zijn gedrag daarop af te stemmen. Gezien de tekst van de wet en de wetsgeschiedenis, heeft appellante in ieder geval de strekking van de norm kunnen begrijpen. Duidelijk is dat artikel 11a, eerste lid, van de Tabakswet tot doel heeft werknemers in staat te stellen hun werkzaamheden te verrichten zonder daarbij hinder of overlast van roken door anderen te ondervinden en dat de werkgever, gelet hierop, gehouden is zodanige maatregelen te treffen dat het recht van werknemers op een rookvrije werkplek kan worden verwezenlijkt. Met een maatregel als het door de werknemers laten dragen van een mondkap, masker of ander vergelijkbaar persoonlijk beschermingsmiddel in een werkruimte waarin tabaksproducten worden gerookt, wordt daaraan niet voldaan, reeds omdat, zoals hiervoor is overwogen, de hinder of overlast die werknemers van het roken door anderen ondervinden veel meer omvat - zoals last van stank of prikkende ogen - dan louter het inademen van tabaksrook.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ac9d55394ae76a3fb5d175043969f489829151a21aca10f37a504821de4d3d05 | shasum -a 256