Onder 3.4.7 College van Beroep voor het bedrijfsleven 29 oktober 2014

Uit de onderliggende stukken blijkt voorts genoegzaam dat appellant 1 feitelijk leiding heeft gegeven aan de verboden gedragingen. Anders dan door appellanten betoogd, biedt artikel 5:1, derde lid, van de Awb, waarin wordt verwezen naar artikel 51, tweede en derde lid, van het Wetboek van Strafrecht (Sr), uitdrukkelijk de mogelijkheid om naast de onderneming(en) die de overtreding heeft (hebben) gepleegd ook de feitelijk leidinggevende als overtreder een boete op te leggen (zie ook de uitspraak van het College van 22 december 2009, ECLI:NL:CBB:2009:BL0770). De stelling dat de gebruiksnormen niet opzettelijk zouden zijn overschreden is niet relevant. Het gaat in dit geval om een overtreding, waarbij voor het opleggen van een bestuurlijke boete niet is vereist dat wordt aangetoond dat sprake was van opzet. De minderjarigheid van appellant staat evenmin aan het opleggen van een boete in de weg. Het oordeel van de rechtbank dat artikel 77l Sr niet van toepassing is en dat artikel 40 van het Verdrag inzake de rechten van het kind niet dwingt tot het matigen van boetes is juist. Het College ziet net als de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat bij het opleggen van de boete, dan wel het bepalen van de boetehoogte, rekening had moeten worden gehouden met de omstandigheid dat appellant 1 ten tijde van de overtredingen nog minderjarig was. Hierbij heeft het College in aanmerking genomen dat appellant 1, ondanks zijn minderjarigheid, zich in het economisch verkeer als een volwassene heeft gemanifesteerd en kans heeft gezien om een omvangrijke mesthandel op te zetten. Bovendien is appellant 1 wat het jaar 2009 betreft voor dezelfde overtreding beboet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7d737a88d61aafff100160d5c793512f2e210da327701aa497f6262d0f021e17 | shasum -a 256