Onder 3.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 29 september 2014

Verweerder stelt dat de subsidiabele oppervlakte van appellants percelen is vastgesteld na een administratieve controle als bedoeld in artikel 28 van Verordening (EG) nr. 1122/2009. Deze vaststelling heeft plaatsgevonden door de door appellant opgegeven oppervlakte te vergelijken met de bij verweerder in het systeem voor referentiepercelen geregistreerde oppervlakte (de zogenoemde AAN-laag). Voor een grotere vaststelling van de geconstateerde oppervlaktes is geen plaats. De referentiepercelen worden jaarlijks geactualiseerd aan de hand van de meest recente luchtfoto’s. Hierbij kunnen kleine verschillen – zowel hoger als lager – optreden. Dit is vaker het geval indien er sprake is van perceelsgrenzen die liggen op de scheiding van water en land zoals in deze zaak. Verweerder verwijst op dit punt naar de uitspraak van het College van 6 september 2013, ECLI:NL:CBB:2013:151. Het gaat in het geval van appellant om slechts geringe verschillen tussen de aangevraagde en geconstateerde oppervlakte. Hierbij geldt dat enkel daar waar het perceel doorloopt tot de scheiding tussen land en water, de grens van het landbouwperceel ook daar wordt gelegd. Bij enkele percelen is de perceelsgrens niet gelegd op de scheiding tussen land en water, omdat de slootkant lichter toont op de foto’s, wat tot de conclusie leidt dat het perceel niet tot het water voor landbouw in gebruik is. Appellant heeft de slotenmarges van een aantal percelen te ruim opgegeven, zodat deze terecht niet zijn meegeteld. De door appellant aangehaalde meetresultaten in een in zijn opdracht uitgevoerde GPS-meting zijn niet digitaal overgelegd en daarom niet bruikbaar voor verweerder voor de vergelijking van die meetresultaten met de referentiepercelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d57bec1094580d513c0d437330f7a8eab77e6f9a99f039a96a729ba25c761b7f | shasum -a 256