Alinea 23 College van Beroep voor het bedrijfsleven 30 oktober 2014

2. Appellant heeft in beroep, samengevat weergegeven, het volgende aangevoerd. Op het moment dat werd geconstateerd dat appellant niet aan de last voldeed was er geen sprake van een rechtsgeldige beschikking; de beschikking van 3 april 2013 had appellant toen nog niet ontvangen. Deze heeft hij eerst op 5 april 2013 ontvangen, omdat de beschikking niet op juiste wijze is bekend gemaakt. Appellant heeft onvoldoende gelegenheid gehad voor het treffen van maatregelen. Het optreden van de NVWA was niet gelegitimeerd, en ook niet redelijk en proportioneel. Er is geen reële noodsituatie aangetroffen. Het vee stond 9 april 2014 op de wei en kon daar ook langere tijd blijven. De staat van de stallen schaadde dan ook niet het dierenwelzijn en kon geen reden vormen voor meevoeren en opslaan. Van een noodsituatie en gevaar voor ziekten was geen sprake. Dit blijkt ook niet uit de verklaringen van de dierenartsen. De aanwezige voertuigen vormden geen gevaar. Die problemen konden op locatie worden opgelost. Het was voorts aan appellant op grond van gewetensbezwaren toegestaan vee zonder oormerken op het bedrijf aanwezig te hebben tot afvoer. Slechts het verlaten van bedrijf zonder oormerken was niet toegestaan. De last onder bestuursdwang is dan ook onterecht opgelegd. Verweerder heeft voorts de dieren niet mee mogen voeren nu daarmee in strijd werd gehandeld met het (in 2011) opgelegde verplaatsingsverbod. De kosten van transport, de dierenartskosten, de verzorgingskosten en de kosten van identificatie mogen niet op appellant worden verhaald. De opbrengsten zijn bovendien te laag; er zijn dieren ten onrechte vernietigd en ook de taxatie deugt niet. De primaire beschikking kent meerder feilen; de ermee verbonden kostenverhaalsbeschikking lijdt daar bijgevolg ook onder, aldus appellant.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/223f55f6c9a2ad38df864fe12ad34312ff18349b7d544c1d49f11668f10d18ed | shasum -a 256