Onder 4.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 25 februari 2014

AFM is in verweer gemotiveerd ingegaan op de door appellante aangevoerde gronden. Daarbij heeft AFM betoogd dat het voor betrokkene helder was dat hij door het Openbaar Ministerie als verdachte werd beschouwd en dat voorts uit artikel 102 BGfo en Bijlage C van het BGfo volgt dat iedere betrokkenheid als verdachte bij een strafbaar feit moet worden gemeld, welk vervolg aan het horen als verdachte ook wordt gegeven. AFM heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat dit ook uit het Formulier Betrouwbaarheidsonderzoek volgt. Tevens heeft AFM er op gewezen dat het Openbaar Ministerie de zaak in 2010 heeft geseponeerd met code 02 (gebrek aan bewijs). Het niet-melden door appellante is, zo heeft AFM gesteld, zeker verwijtbaar. Gelet op de tekst van artikel 102 BGfo en van Bijlage C (paragraaf 2.4 in samenhang met 2.1) was duidelijk dat het horen van betrokkene als verdachte in het kader van een strafrechtelijk onderzoek ter zake van valsheid in geschrifte had moeten worden gemeld, zodat er geen grond is het niet-melden niet verwijtbaar te achten. Daarbij heeft AFM voorts gewezen op de verantwoordelijkheid van een vergunninghoudende financiële onderneming en op het feit dat AFM appellante bij de verlening van de vergunning reeds had gewaarschuwd. Tevens heeft AFM te kennen gegeven de opgelegde boete niet onevenredig hoog te achten. Tot slot heeft AFM betoogd dat hetgeen appellante heeft aangevoerd geen grond oplevert om van publicatie van het besluit tot oplegging van de boete af te zien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cff931cf027937a0e4108043915ff0d0e6dd638a4a142366acf73e678f6afa3c | shasum -a 256