Onder 5.3 College van Beroep voor het bedrijfsleven 19 februari 2015

In hetgeen appellant heeft aangevoerd ziet het College geen grond voor het oordeel dat verweerders niet in redelijkheid hebben kunnen besluiten om aan hem een ontheffing te verlenen voor de duur van 13 augustus 2014 tot en met 31 december 2014. Op het moment dat verweerders de ontheffing verleenden en daarbij de duur beperkten was voor iedereen duidelijk dat er een nieuwe Verordening in werking was getreden en dat de ontheffingsmogelijkheden voor winkeliers als appellant onder het regime van die nieuwe Verordening waren komen te vervallen. Uitgaande van die omstandigheid hadden verweerders er belang bij dat zij niet geconfronteerd zouden worden met een ontheffing voor onbepaalde tijd waarvan op het moment van de verlening al duidelijk was dat een intrekking (met een overgangsregeling) zou moeten volgen. Niet gezegd kan worden dat verweerders geen rekening hebben mogen houden met het feit dat met een verlening voor onbepaalde tijd, alsmede met een verlening voor de duur van een jaar, een naar de mening van verweerders vanuit concurrentieoogpunt de onwenselijke situatie ontstaat dat aan appellant iets is vergund dat vergelijkbare winkeliers onder de nieuwe Verordening niet meer zouden kunnen verkrijgen. Onder deze omstandigheden hebben verweerders naar het oordeel van het College aan het belang van appellant bij een ontheffing voor onbepaalde tijd en ook bij een ontheffing voor een jaar in redelijkheid niet het gewicht hoeven toekennen dat appellant daaraan toegekend wenste te zien. Hierbij legt ook de – overigens pas ter zitting gebleken – omstandigheid dat aan appellant een schadevergoeding is toegekend in verband met het feit dat de ontheffing slechts een deel van het kalenderjaar gold, gewicht in de schaal.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7bf981bd786b85dd13fea88ea16e4992ecddd7deecc71cf3f7b1ba5952508d5e | shasum -a 256