Onder 3.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 2 september 2015

Appellant heeft primair aangevoerd dat geen overtreding van artikel 2:55, eerste lid, van de Wft heeft plaatsgevonden. Volgens appellant kan het aanbieden door OVN van kavels landbouwgrond voor de verkoop niet worden aangemerkt als het aanbieden van beleggingsobjecten, omdat er aan de (potentiële) kopers geen rendement in het vooruitzicht werd gesteld en voorts geen sprake was van een seriematig karakter. Appellant heeft in dit verband aangevoerd dat na het inwinnen van informatie en ten einde zeker te stellen dat de betreffende activiteiten niet onder de vergunningsplicht zouden vallen, bewust ervoor is gekozen om in de aan (potentiële) kopers te verstrekken documentatie geen voorspellingen te doen over het te verkrijgen rendement en voorts om geen aanbiedingen te doen met een seriematig karakter. Uit een “factsheet beleggingsobjecten” van AFM van februari 2007 blijkt namelijk dat één van de kenmerken van een beleggingsobject is, dat het aangeboden product een seriematig karakter heeft. Het perceel grond dat door OVN was aangekocht was echter onverdeeld. Pas bij verkoop werd ten behoeve van de koper een gedeelte uit het perceel van OVN uitgemeten. Volgens appellant is daarmee niet aan het seriematige karakter voldaan dat eigen is aan een beleggingsproduct. Subsidiair, voor het geval wél sprake mocht zijn van een seriematig karakter, heeft appellant aangevoerd dat OVN uit het perceel K 1829 niet meer dan 20 stukken grond heeft verkocht zodat de serievrijstelling van toepassing is. Meer subsidiair, voor het geval dat de vrijstelling niet van toepassing was, heeft appellant betoogd dat het voor potentiële kopers redelijkerwijs duidelijk was dat OVN niet over een vergunning beschikte en niet onder toezicht stond van AFM, zodat er materieel geen verschil was met de situatie waarin de serievrijstelling wél zou zijn verleend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e7789d5b3f61f83a8061a94a884924b681d27caaf7ec8c66ac8389771563aae5 | shasum -a 256