Onder 3.1 College van Beroep voor het bedrijfsleven 3 mei 2016

Appellanten voeren voorts aan dat de rechtbank met de AFM ten onrechte heeft geoordeeld dat over de gehele periode van mei 2011 tot en met maart 2013 sprake is geweest van één gezamenlijke onderneming met één verdienmodel. De rechtbank miskent daarmee de feitelijke en juridisch situatie, waarbij [naam 4] en [naam 1] twee gescheiden vennootschappen zijn. Na de verkoop van [naam 4] aan derden hebben [naam 1] en [naam 4] geen vennootschapsrechtelijke of persoonlijke banden meer. De rechtbank acht bepalend het kredietaanbod met de daaraan verbonden voorwaarden en verplichtingen. De rechtbank miskent dat de kosten van [naam 4] – in ieder geval tot oktober 2012 – betrekking hebben gehad op niet nakomingskosten. Als niet nakomingskosten standaard deel uitmaken van een kredietaanbod, dan voldoet geen enkel kredietaanbod voor kleinere bedragen, omdat de minimale wettelijke incassokosten € 40,- bedragen. Dat [naam 1] melding heeft gemaakt van de incassokosten heeft direct betrekking op het voldoen aan de transparantievereisten. Voorts gaat de rechtbank niet in op de ongemotiveerde stelling van AFM dat er geen wijziging van de situatie is geweest per april 2012. In het licht van de jurisprudentie is enige relatie tussen [naam 1] en [naam 4] onmisbaar om te kunnen spreken van één onderneming die één aanbod doet. Appellanten wijzen in dit verband op de uitspraak van het College van 28 februari 2007, ECLI:NL:CBB:2007:AZ9465.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb732820f9e4412d3edbd4e8b4c2c8b0267926564d231e076dcd7fbf1a3af3dc | shasum -a 256