Onder 3.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 3 mei 2016

AFM merkt verder op dat de uitzondering van artikel 1:20, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wft slechts van toepassing is wanneer het krediet aan strikte eisen voldoet. Deze eisen hebben betrekking op de aan het krediet verbonden voorwaarden en de verplichtingen voor de consument. De bepaling legt geen verband tussen de kredietgever en de kosten die bij de consument in rekening worden gebracht. Dit sluit ook aan bij artikel 3 van de Richtlijn. Daaruit volgt dat alle kosten “die de consument in verband met de kredietovereenkomst moet maken en die de kredietgever bekend zijn” (met uitzondering van de notariskosten) tot de totale kosten van het krediet behoren. [naam 1] was als kredietgever zeer goed bekend met de kosten die [naam 4] in rekening bracht. Op haar website verwees [naam 1] immers naar de vorderings- en aanmaningskosten van [naam 4] en naar de mogelijkheid van garantstelling door [naam 4] . Verder bestond een samenwerkingsovereenkomst met [naam 4] en was [naam 1] de enige klant van [naam 4] . In 80% van de gevallen zijn de invorderings- en incassokosten ook daadwerkelijk in rekening gebracht. In de derde fase hebben alle consumenten een garantstelling van [naam 4] afgenomen. Dat het feitelijk kredietaanbod en de kosten die de consument moet maken bepalend zijn, past ook bij het doel en de ratio van het verbod van artikel 2:60, eerste lid, van de Wft. Het verbod dient consumenten te beschermen tegen kredieten waarvoor te hoge kosten in rekening worden gebracht of waarvan zij, gelet op hun (zwakke) financiële positie, de kosten niet kunnen dragen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb732820f9e4412d3edbd4e8b4c2c8b0267926564d231e076dcd7fbf1a3af3dc | shasum -a 256