Onder 6 College van Beroep voor het bedrijfsleven 14 juli 2016

6.2.1 ACM betoogt dat er wel degelijk afdoende bewijs is voor [Onderneming G] ’ deelname aan het niet-aanvalspact. Allereerst noemen alle vier de clementieverzoekers haar als deelnemer, waardoor [Onderneming G] ’ betrokkenheid reeds daarmee bewezen is. In aanvulling hierop zijn er de bewijzen voor bilaterale contacten met [Onderneming D] en [Onderneming A] , alsmede de interne fax van [Onderneming D] van 7 januari 2003 en de aantekeningen van [Onderneming D] van 25 augustus 2003 waaruit blijkt dat er overleg is geweest tussen [Onderneming D] , [Onderneming G] en [Onderneming A] . Reeds hierom treft [Onderneming G] ’ verwijzing naar het Soliver-arrest volgens ACM geen doel, nu het bewijs ten aanzien van [Onderneming G] uit meer bestaat dan de bewijzen voor twee bilaterale contacten. Voorts is [Onderneming G] ’ positie niet vergelijkbaar met die van Soliver, omdat deze laatste geen enkele keer had deelgenomen aan de trilaterale overleggen die plaatsvonden in het kader van die enkele voortdurende overtreding (de ‘clubbijeenkomsten’), maar enkel driemaal een mededingingsverstorend bilateraal contact met een andere karteldeelnemer had gehad. [Onderneming G] ’ deelname aan de enkele voortdurende overtreding bestond echter uit veel meer dan dat, nu zij betrokken was bij het niet-aanvalspact, de afkoop van [Onderneming F] en de opkoop en ontmanteling van [Onderneming Z] . Voor ieder van die drie gedragingen is er bewijs uit meerdere bronnen op basis waarvan [Onderneming G] ’ betrokkenheid vaststaat, zo betoogt ACM. Dit geldt ook voor het niet-aanvalspact, waarbij het bewijs wordt gevormd door de vier clementieverklaringen en twee gevallen van afstemming met een concurrent over een afnemer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e1e9dd1cb145f7a821b636596076e4c13a83fc2c6687e2ea75b2e868ebbaa8e | shasum -a 256