Onder 5.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 25 februari 2016

Voorts stelt [naam 1] dat de accountantskamer het procesverloop heeft gestuurd waardoor zijn beroep op het beginsel van ‘ne bis in idem’ illusoir werd. Met haar handelwijze heeft de accountantskamer bewerkstelligd hetgeen dit beginsel juist beoogt te voorkomen: het drie keer verantwoording moeten afleggen ter zake van hetzelfde handelen. Als de normale gang van zaken was gevolgd, dan was in de loop van 2013 een uitspraak in de SOBI-zaak gedaan die mogelijk al onherroepelijk zou zijn geworden voordat de klacht van Vestia zou worden behandeld. Door de gang van zaken zijn de belangen van [naam 1] , anders dan de accountantskamer meent, wel degelijk aangetast. De handelwijze van de accountantskamer heeft, door de wijze waarop zij de procesorde in eerste aanleg – nota bene gaandeweg en in afwijking van dan wel met onjuiste toepassing van haar eigen procesreglement – heeft vormgegeven, feitelijk tot resultaat gehad dat [naam 1] op voorhand geen beroep meer kon doen op het beginsel van ‘ne bis in idem’ (en daarmee heeft de accountantskamer actief verhinderd dat [naam 1] een tweede en zelfs derde tuchtrechtelijke vervolging bespaard is gebleven). Die handelwijze mag naar de mening van [naam 1] niet gesauveerd worden. Zou het handelen van de accountantskamer worden weggedacht, dan zou een beroep op het beginsel van ‘ne bis in idem’ zeker tot de mogelijkheden hebben behoord en had dit reeds in eerste aanleg tot niet-ontvankelijkverklaring van de klacht van Vestia moeten leiden. Nu thans bovendien al een onherroepelijke beslissing over hetzelfde handelen van [naam 1] is gegeven, is daarmee de niet-ontvankelijkheid van Vestia gegeven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f8bc029462243cff5c8f0963c5b42ecf2ec22edfa3d4b1073673cb76883d48f7 | shasum -a 256