Onder 4.7.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 24 maart 2016

De interne e-mail van [rechtspersoon A] van 8 juli 2007 toont volgens ACM aan dat [rechtspersoon A] contact heeft gehad met de salesmanager van [rechtspersoon B] en [rechtspersoon C] over de prijzen die men aan Premier zou gaan vragen. ACM betoogt dat er in het dossier geen aanwijzingen te vinden zijn dat, zoals appellanten II stellen, de order van Premier op dat moment al door [rechtspersoon B] was veiliggesteld. De interne e-mail van 3 april 2009 toont aan dat [rechtspersoon A] kennis heeft gekregen van de prijzen die [rechtspersoon B] en [rechtspersoon D] hanteerden ten aanzien van hun afnemers [rechtspersoon N] en [rechtspersoon O] in 2009. De daarin gebruikte zinsneden kunnen volgens ACM niet anders worden verklaard dan door het feit dat de betreffende ondernemingen prijsinformatie hebben gedeeld. In de e-mail van [rechtspersoon A] van 31 juli 2009 wordt gesproken over het feit dat [rechtspersoon B] haar producten onder “de afgesproken prijs” aanbiedt. De bijlage bij de e-mail van [rechtspersoon A] van 11 februari 2010 bevat verschillende passages die duiden op de uitwisseling van prijsinformatie tussen [rechtspersoon A] , [rechtspersoon D] , [rechtspersoon E] en [rechtspersoon B] . Deze bijlage bevat ook een passage waaruit duidelijk blijkt dat er contact was tussen deze ondernemingen. Uit de mailwisseling van 27 mei 2010 tussen [medewerker A1] en [medewerker A3] blijkt ten slotte dat de heer [medewerker A3] contact heeft gehad met [rechtspersoon B] en [rechtspersoon D] en van hen heeft begrepen hoe zij zich opstelden ten aanzien van Premier. De stelling van appellanten I dat uit een nadere mailwisseling tussen [rechtspersoon A] en haar handelsagent zou blijken dat zij haar eigen prijzen richting [rechtspersoon M] hanteerde, doet hieraan volgens ACM geen afbreuk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b27bc1a0e2a8b7c0429287b211d3bda4f72d64350fc12d713c467fb81f07ccbf | shasum -a 256