Onder 7.12 College van Beroep voor het bedrijfsleven 23 maart 2016

Met verweerders is het College van oordeel dat deze schade niet is veroorzaakt door één van de drie in overweging 7.10 genoemde besluiten. Het eerste en tweede dwangsombesluit, die zijn gehandhaafd bij het besluit van 21 maart 2012, betroffen preventieve lasten onder dwangsom, opgelegd vanwege de voorgenomen openstelling van de supermarkt op respectievelijk de zondagen 1 en 8 januari 2012. In beide gevallen ging het om een dwangsom die ineens werd verbeurd indien appellante op de betreffende zondag toch haar supermarkt zou openen. Op beide zondagen heeft appellante inderdaad, in weerwil van de opgelegde lasten, haar supermarkt geopend. Daarmee heeft zij de beide opgelegde dwangsommen van rechtswege in één keer geheel verbeurd en waren, naar verweerders terecht hebben aangevoerd, beide dwangsombesluiten niet langer van kracht als bedoeld in artikel 5:6 van de Awb ten tijde van de oplegging van de derde last onder dwangsom bij het besluit van 10 januari 2012. Zij heeft daardoor dus ook geen omzet gederfd op die beide zondagen en dus geen schade geleden als gevolg van deze twee dwangsombesluiten of de beslissing op bezwaar waarbij haar bezwaren daartegen ongegrond zijn verklaard. Appellante heeft vervolgens vanaf de eerstvolgende zondag, 15 januari 2012, haar supermarkt op zondagen gesloten gehouden. Gelet op het verhandelde ter zitting moet het ervoor worden gehouden dat appellante daarmee, tegen wil en dank, gevolg heeft gegeven aan de bij dit laatste besluit opgelegde last. De gestelde omzetderving moet daarom worden aangemerkt als te zijn veroorzaakt door het voldoen aan deze last en niet door het bij het besluit van 21 maart 2012 gehandhaafde, eerste en tweede dwangsombesluit. De gestelde schade is daarom niet toe te rekenen aan een onrechtmatig besluit van verweerders.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f4f8a97b052e26be090b4fa939f13c8572335e5847220a1c5f525f1a9f8ec80a | shasum -a 256