Onder 2.3 College van Beroep voor het bedrijfsleven 23 maart 2017

6. In hetgeen appellante heeft aangevoerd ziet het College onvoldoende aanleiding om te concluderen dat de kosten genoemd in het kostenbesluit redelijkerwijs niet ten laste van [naam 2] dienen te komen. Daarbij stelt het College voorop dat in deze procedure alleen het kostenbesluit in geschil is. Appellante heeft geen bezwaar gemaakt tegen het besluit tot toepassing van spoedbestuursdwang van 19 augustus 2014. Ook het bezwaar dat is ingediend tegen het kostenbesluit kan niet worden aangemerkt als zijnde mede gericht tegen het besluit van 19 augustus 2014. Het College komt daarom niet toe aan een bespreking van de gang van zaken rondom de verzending van dat besluit. Aangezien het besluit van 19 augustus 2014 in rechte vaststaat, dient het College als uitgangspunt te nemen dat terecht spoedbestuursdwang is toegepast en geldt dat verweerder in beginsel bevoegd is de gemaakte kosten op [naam 2] te verhalen. Appellante heeft haar stelling dat aan haar is meegedeeld dat aan de opvang van de dieren geen kosten zouden zijn verbonden niet onderbouwd met bewijsstukken, zoals bijvoorbeeld getuigenverklaringen, zodat het College deze stelling niet aannemelijk acht. Reeds daarom volgt het College appellante niet in haar standpunt dat zij er, gelet op genoemde mededelingen, op heeft mogen vertrouwen dat de kosten niet op [naam 2] verhaald zouden worden en dat de kosten om die reden redelijkerwijs niet voor rekening van [naam 2] dienen te komen. Dat [naam 2] in detentie zit en geen geld heeft, gelden evenmin als bijzondere omstandigheden die maken dat verweerder af had moeten zien van kostenverhaal. Het betoog slaagt niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/33fb3fd972b96adb45c146e8c823f230717433d23625661c8196461cd054bd24 | shasum -a 256