Onder 10.1 College van Beroep voor het bedrijfsleven 25 januari 2017

Het College is, anders dan [naam 1] en de rechtbank, met DNB van oordeel dat [naam 1] een ernstig verwijt treft omtrent de overtreding van [naam 2] waaraan [naam 1] feitelijk leiding heeft gegeven. Daartoe acht het College van doorslaggevende betekenis dat [naam 1] - zoals hiervoor reeds omschreven - zich vroegtijdig bewust was van het feit dat voor betaaldiensten zoals die door [naam 2] werden verleend, een vergunning was vereist. Dit blijkt uit het reikwijdte verzoek dat door [naam 2] bij brief van 11 september 2009 bij DNB is ingediend en de beoordeling van dat verzoek. Gezien de korte tijdspanne tussen het verzoek van [naam 2] en de datum van inwerkingtreding van de wet ter implementatie van de richtlijn betaaldiensten (2007/64/EC) op 1 november 2009, is door DNB reeds op 17 september 2009 telefonisch aan [naam 2] meegedeeld dat zij op grond van artikel 2:3a, eerste lid, van de Wft vergunningplichtig is, behoudens eventuele toepasselijkheid van artikel 1a van de Vrijstellingsregeling Wft. Dit blijkt uit de brief van DNB van 7 april 2010, die de schriftelijke bevestiging bevat van dat reikwijdte oordeel. Gelet op die - niet betwiste - wetenschap van [naam 1] is niet relevant dat DNB [naam 2] en/of [naam 1] niet expliciet per brief heeft geïnformeerd over de datum waarop de overgangstermijn zou verstrijken. [naam 1] heeft vervolgens lange tijd ‘stilgezeten’ en geen adequate actie ondernomen, hoewel dit wel van hem verwacht had mogen worden. Daardoor heeft [naam 2] niet tijdig en slechts na formele tussenkomst van DNB alsnog de benodigde vergunning aangevraagd. De door [naam 1] aangevoerde omstandigheden doen aan het voorgaande niet af. In zoverre is het hoger beroep van DNB gegrond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dcbb4d229fe43a586bcc3107c3bef52ebbc45580ef1cf69424c1605a527d54e6 | shasum -a 256