Onder 5.1.11 College van Beroep voor het bedrijfsleven 12 oktober 2017

Ten aanzien van zaak 7400 betogen [naam 4] en [naam 5] dat de gedragingen met betrekking tot project [naam 19] niet als (merkbare) strekkingsbeperking kunnen worden aangemerkt. Volgens [naam 4] was sprake van simpel sloopwerk dat goedkoop moest gebeuren. Aangezien sloopbedrijven landelijk actief kunnen zijn, en sommige dit ook daadwerkelijk zijn, dient te worden uitgegaan van concurrentie op landelijk niveau. Bij project [naam 19] moest bijgevolg rekening worden gehouden met concurrentiedruk van vele (potentiële) bieders, volgens [naam 4] tenminste vijftien. Een analyse van de eigenschappen van de potentiële bieders op deze markt wijst vervolgens uit dat gelet op de kenmerken van het project er een aantal evident sterke bieders (waaronder [naam 4] ) en een aantal evident zwakke bieders (waaronder [naam 5] ) zijn te onderscheiden. Het verschil in sterkte tussen deze bieders is door de rechtbank en ACM niet onderzocht en de relevantie hiervan is door hen miskend. Het oordeel van de rechtbank dat niet kan worden aangenomen dat [naam 5] geen serieuze concurrent was, is gelet daarop onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd. Op basis van de toen beschikbare kennis kon [naam 4] er vanuit gaan dat [naam 5] een zwakke bieder was en hoefde zij hoe dan ook geen rekening te houden met een concurrerende bieding door [naam 5] . Daarom, en ook gelet op de omstandigheid dat [naam 4] rekening hield met een groot aantal sterkere concurrenten dan [naam 5] die niet bekend waren met het voornemen van [naam 5] om niet te bieden, kan prijslenen in dit concrete geval niet een concurrentiebeperkend doel of gevolg hebben gehad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3acf927f9b4ba026563606a24e87748a83cd2ccf7873ea37b5dd57af6999ad04 | shasum -a 256