Onder 5.2.5 College van Beroep voor het bedrijfsleven 12 oktober 2017

Gelet op het voorgaande is de rechtbank voorts terecht voorbijgegaan aan de argumenten van [naam 4] en [naam 5] ten aanzien van sterke en zwakke bieders. De kwalificatie als strekkingsbeperking hangt volgens ACM niet af van de perceptie van partijen. Daarmee zou de scheidslijn tussen wat wel en niet geoorloofd is, niet meer objectief zijn vast te stellen, maar afhankelijk worden van wat de desbetreffende ondernemingen menen te hebben gezien in de markt. Voor zover partijen met dit punt willen betogen dat prijsopdrijving niet waarschijnlijk is, herhaalt ACM dat prijslenen ook los daarvan schadelijk is voor de mededinging. ACM neemt als uitgangspunt dat wat objectief valt vast te stellen. In geval van onderhandse aanbestedingen is dat het feit dat geen sprake is van een open uitnodiging aan een ieder om in te schrijven, maar van een uitnodiging aan een beperkt aantal ondernemingen geselecteerd door de opdrachtgever, omdat hij deze aanbieders voor het desbetreffende sloopwerk geschikt acht. Dat gold ook voor de opdrachtgevers in de onderhavige zaken. De uitgenodigde ondernemingen beschikten over de noodzakelijke kwalificaties om het project te kunnen uitvoeren, en ook de door de ondernemingen genoemde zwakke concurrenten kunnen volgens ACM de opdracht winnen door een scherp bod te doen. Dit geldt ook voor een onderneming die is uitgenodigd voor een aanbesteding en hierin eigenlijk geen interesse heeft, maar toch inschrijft om in beeld te blijven. Deze onderneming zal waarschijnlijk niet haar scherpste bod neerleggen, maar dingt nog steeds mee en kan – gelet op de onzekerheid omtrent de andere biedingen – als winnaar uit de bus komen. Het lenen van een prijs was immers juist bedoeld om het risico van winnen uit te sluiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3acf927f9b4ba026563606a24e87748a83cd2ccf7873ea37b5dd57af6999ad04 | shasum -a 256