Onder 6.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 12 oktober 2017

Volgens [naam 1] heeft de rechtbank miskend dat [naam 1] en [naam 2] daadwerkelijk advies- en bemiddelingswerkzaamheden hebben verricht inzake bijverzekeringen, waarvoor zij een passende vergoeding in rekening konden brengen bij hun klanten. Daarbij is volgens [naam 1] niet relevant of consumenten al dan niet voldoende waren geïnformeerd over de in rekening gebrachte verrichtingenvergoeding dan wel of consumenten behoefte hadden aan dienstverlening op het gebied van bijverzekeringen. [naam 1] en [naam 2] hebben in de boeteperiode gemeend in geval van dienstverlening met betrekking tot consumptief krediet vanwege hun zorgplicht ook altijd te moeten adviseren over bijverzekeringen en het afsluiten van bijverzekeringen mogelijk te maken. Het verstrekken van een integraal advies was indertijd, zo stelt [naam 1] , in de markt gebruikelijk. Derhalve hebben [naam 1] en [naam 2] ervoor gekozen om in alle gevallen een vergoeding in rekening te brengen en op die manier te voorkomen dat adviseurs zouden gaan sturen op het afsluiten van bijverzekeringen. Daarmee werd de betaling van de verrichtingenvergoeding voor het advies omtrent een bijverzekering losgekoppeld van de vraag of de consument daadwerkelijk een bijverzekering afnam of niet. Voorts wijst [naam 1] erop dat het logisch is dat het in rekening brengen van de verrichtingenvergoeding in relatie stond met en afhankelijk was van het verkrijgen van het krediet en niet van het afsluiten van een verzekeringsovereenkomst, aangezien een betalingsbeschermer niet nodig is als geen krediet wordt afgenomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c666e75f7a2d68ea3989873289977c63c33d672294180b968756ceb803f660a5 | shasum -a 256