Onder 7.2. College van Beroep voor het bedrijfsleven 16 november 2017

Het College overweegt dat het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in diverse uitspraken criteria heeft gegeven voor de beoordeling of er sprake is van een criminal charge in de zin van artikel 6 van het EVRM. Daarbij gaat het om een autonoom begrip, waarbij in het nationale recht aangehouden aanduidingen en onderscheidingen niet bepalend zijn. Zie hiervoor o.a. het arrest van 21 februari 1984 inzake Öztürk, nr. 8544/79 r.o. 50 en het arrest van 8 juni 1976 inzake Engel e.a., 5370/72 r.o. 81. Onder verwijzing naar onder meer voornoemd arrest Engel heeft het EHRM in zijn arrest van 19 februari 2013, inzake Müller-Hartburg, nr. 47195/06, herhaald dat bij de beoordeling of ten aanzien van een specifieke tuchtrechtelijke procedure sprake is van een criminal charge de volgende criteria in aanmerking genomen moet worden: de juridische classificatie van de normovertreding onder nationaal recht, de aard van de normovertreding en de aard en ernst van de sanctie. In dit arrest ging het om een tuchtrechtelijke regeling voor advocaten in Oostenrijk. Het EHRM heeft in deze zaak overwogen dat het betreffende tuchtrecht in het Oostenrijkse nationale recht behoort tot het domein van het disciplinaire recht. De tuchtrechtelijke procedure wordt niet gevoerd door de openbare aanklager bij de strafrechter, maar bij disciplinair autoriteiten en onder toezicht van het constitutionele gerecht. Ten aanzien van de aard van de normovertreding heeft het EHRM overwogen dat het bereik van de betreffende bepaling van Oostenrijkse tuchtrecht was beperkt tot de leden van een specifieke groep met een speciale status, namelijk advocaten en advocaten in opleiding. Het EHRM heeft ook in aanmerking genomen dat met de tuchtrechtelijke regeling is bedoeld te waarborgen dat leden van de orde de specifieke regels die hun professioneel gedrag beheersen naleven en te zorgen voor bescherming van de eer en de reputatie van het beroep en het behoud van het vertrouwen van het publiek in het juridisch beroep. Dit laatste wordt volgens het EHRM onderstreept door de omstandigheid dat de disciplinaire autoriteiten niet alleen de mate van verwijtbaarheid van het gewraakte handelen van de advocaat in aanmerking nemen, maar ook de schade als gevolg van de normoverschrijding, met name aan de leden van het publiek. Ten aanzien van de aard en de ernst van de sanctie heeft het EHRM geoordeeld dat de schriftelijke reprimande, tijdelijke schorsing en schrapping van het tableau, typisch disciplinaire sancties zijn. Een uitzondering hierop vormt de boete tot maximaal € 36.000,-. Ten aanzien van die boete heeft het EHRM van belang geacht dat door de disciplinaire autoriteiten geen vervangende hechtenis kan worden toegepast. En hoewel de maximale boete geacht kan worden een punitief effect te hebben, is deze naar het oordeel van het EHRM niet zodanig dat op grond daarvan sprake is van een criminal charge. De in de zaak Müller-Hartburg opgelegde schrapping van het tableau heeft het EHRM weliswaar aangemerkt als een ‘severe sanction’ omdat het raakt aan het recht van betrokkene om zijn beroep uit te oefenen, maar heeft daarbij in aanmerking genomen dat deze maatregel is bedoeld om het vertrouwen in de beroepsgroep te herstellen door te laten zien dat tegen ernstige overtredingen wordt opgetreden door de advocaat te verbieden zijn beroep uit te oefenen. Het EHRM heeft geconcludeerd dat het Oostenrijkse advocatentuchtrecht valt onder het civiele bereik van artikel 6 van het EVRM en niet onder het strafrechtelijk bereik van dat artikel. Deze conclusie is nadien bevestigd door het EHRM in het arrest van 5 april 2016 inzake Blum, nr. 33060/10, dat eveneens betrekking had op het Oostenrijkse advocatentuchtrecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dc2878b2dc3b094d4efe37613e376febf13e5b3f0c98d05a92f7fc334b2e7fd9 | shasum -a 256