Alinea 22 College van Beroep voor het bedrijfsleven 2 februari 2017

3. Appellant voert aan dat de rechtbank hem ten onrechte als functioneel dader heeft aangemerkt. Het is niet appellant, maar zijn zoon die de overtreding heeft begaan. Appellant heeft gedaan wat redelijkerwijs van hem mocht worden verwacht om de overtreding te voorkomen. Hij heeft zijn zoon het gebruik van de antenne-installatie meerdere malen verboden. Door een autistische stoornis en ADHD die bij de zoon zijn vastgesteld, is het hem echter moeilijk duidelijk te maken dat het uitzenden niet mag en ook om hem – zeker wanneer hij daartoe door zijn vrienden wordt aangezet, zoals hier het geval is – daarvan te weerhouden. Appellant heeft er zo veel mogelijk op toegezien dat zijn zoon zich aan het verbod hield. Het kan echter niet van hem worden verwacht dat hij altijd thuis is. Het is voor appellant lichamelijk te zwaar om de antenne-installatie zelf te verwijderen en te duur om dat te laten doen. Het verwijderen van de antenne-installatie heeft bovendien geen zin. Zijn zoon schaft dan nieuwe apparatuur aan of krijgt die van vrienden. Het doel van de boete, dat daar een specifieke en generale preventieve werking vanuit gaat, zal daarom ook niet worden bereikt. De boete is dan ook te hoog en dient te worden gematigd of op nihil te worden vastgesteld. Appellant heeft ook geen draagkracht om de opgelegde boete te voldoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/651c7bd0bdf2f927f6962410ad20460e62611ba19bc13c704f1c6e54435da317 | shasum -a 256