Alinea 20 College van Beroep voor het bedrijfsleven 2 november 2017

3. Verweerder heeft in zijn verweerschrift uiteengezet dat hij bij het vaststellen van de referentiepercelen een marge van maximaal 2% ten aanzien van de maximale subsidiabele oppervlakte heeft, rekening houdend met de omtrek en conditie van het referentieperceel. Volgens verweerder dient niet iedere minimale afwijking die de landbouwer door middel van een GPS-meting constateert, te leiden tot een aanpassing van een referentieperceel. Bij minimale afwijkingen dient het referentieperceel juist te worden gehandhaafd om een stabieler systeem te creëren. Voorafgaand aan het toepassen van de 2% marge, dient te worden beoordeeld of sprake is van duidelijke veranderingen van de subsidiabele oppervlakte in het veld. Indien sprake is van een duidelijke verandering in het veld, bijvoorbeeld door aanleg van een weg of het dempen van een sloot, dan dient dit te leiden tot aanpassing van het referentieperceel. In de bezwaarprocedure zijn alle percelen opnieuw beoordeeld en zijn eventuele veranderingen in het veld meegenomen. Verweerder heeft voor de percelen 1, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 13, 15, 20, 21, 30, 32 en 37 in het verweerschrift erop gewezen dat het verschil in de door appellante aangevraagde oppervlakte en de door verweerder vastgestelde maximaal subsidiabele oppervlakte van de referentiepercelen telkens minder dan 2% bedraagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6043fc7b8183131de799bd4067cac71f05104cf380d2288aba66d9052ff02b4 | shasum -a 256