Onder 4.3. College van Beroep voor het bedrijfsleven 20 oktober 2017

De voorzieningenrechter volgt verweerder echter niet in deze redenering. De redenering berust op een onjuiste lezing van de bepaling uit de Taxiverordening waarop verweerder deze baseert, te weten artikel 2.17, eerste lid, aanhef en onder c, van de Taxiverordening. Deze bepaling luidt als volgt: “Een Taxxxivergunning wordt voor een gelijke periode geschorst indien de ontheffing medegebruik lijnbusbaan/-strook gemeente Amsterdam van vergunninghouder tijdelijk is ingetrokken”. Hieruit volgt naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet dat bij schorsing van een lijnbusbaanontheffing geen besluit tot schorsing van de Taxxxivergunning hoeft te worden genomen. Verweerder had een besluit (mede) tot schorsing van de Taxxxivergunning moeten nemen om dat beoogde rechtsgevolg tot stand te brengen, de schorsing kenbaar te maken aan de vergunninghouder en hem de mogelijkheid te bieden tegen de schorsing bezwaar en beroep in te stellen. Nu verweerder dat niet heeft gedaan was de Taxxxivergunning van verzoeker ten tijde van belang niet geschorst. Daarbij kan er ook nog op worden gewezen dat verweerder een Taxxxivergunning en een lijnbusbaanontheffing uitdrukkelijk bij afzonderlijke besluiten verstrekt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7ac5ffaf59eecc6bc7283b98bf4bf4265df07690998a020220cc5765c101a5e9 | shasum -a 256