Onder 7.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 14 augustus 2018

Het College kan evenmin als de rechtbank de redenering van AFM om [naam 1] wel en [naam 2] niet te beboeten voor feitelijk leidinggeven aan deze gestelde overtredingen zonder meer onderschrijven. Weliswaar blijkt niet dat [naam 2] zich persoonlijk rechtstreeks heeft bemoeid met het rubriceren van de promissory notes in de boekhouding van Imtech, maar niet geheel duidelijk is waarom dat naar het oordeel van AFM ook betekent dat hij daarvoor niet (mede-)verantwoordelijk kan worden gehouden, gelet op zijn positie als CEO in het licht van de in overweging 6.3.1 genoemde criteria. Dit temeer nu de rubricering van de promissory notes in de boekhouding van Imtech pas als overtreding kan worden aangemerkt in samenhang met het door middel van persberichten naar buiten brengen daarvan als onderdeel van de halfjaar- en derdekwartaalcijfers en [naam 2] de verantwoordelijkheid droeg voor communicatie binnen de Raad van Bestuur. Daaraan verbindt het College evenwel niet de gevolgtrekking die de rechtbank eraan heeft verbonden. Het gelijkheidsbeginsel strekt naar het oordeel van het College in het kader van het opleggen van bestuurlijke boetes niet zover dat de bevoegdheid tot het opleggen ervan onrechtmatig is uitgeoefend alleen omdat een eventuele andere overtreder niet is beboet. Dat kan anders komen te liggen als sprake is van een ongelijke behandeling van gelijke gevallen die duidt op willekeur in de handhavingspraktijk van het bevoegde bestuursorgaan. Daarvoor ziet het College in dit geval geen aanknopingspunten. 7.3 Uitoefening van de bevoegdheid tot het opleggen van een boete aan [naam 1] , indien deze bevoegdheid in het concrete geval bestond, hetgeen de rechtbank in het midden heeft gelaten, was dus niet in strijd met het gelijkheidsbeginsel dan wel het verbod van willekeur. In zoverre treft het hoger beroep van AFM doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/83ea0b73f964ccc178f81b2e0b62a3a56a0696a7e210d6ba5e426a45e74b5010 | shasum -a 256