Onder 7.3 College van Beroep voor het bedrijfsleven 18 september 2018

Het College ziet, evenals de rechtbank, bij de exceptieve toetsing van artikel 3, eerste lid, van de (gewijzigde) Rbft 2015 geen grond voor het oordeel dat de daaruit voor betaalinstellingen voortvloeiende toezichtkosten voor de kleinere en middelgrote ondernemingen onevenredig hoog zijn in vergelijking met de toezichtkosten voor de grotere ondernemingen en daarom buiten toepassing zouden moeten blijven. Het College neemt daarbij in aanmerking dat uit de toelichting bij de Rbft 2015 (Stcrt. 2014, nr. 15688, p. 9) blijkt dat de wetgever het draagkrachtbeginsel bij de kostenallocatie heeft betrokken en daarbij weloverwogen heeft gekozen voor een degressieve heffingsstructuur. Een belangrijke gedachte daarbij was dat de omvang van de toezichtinspanning voor deze categorieën, vergeleken met die voor andere categorieën, in geringe mate fluctueert met de omvang van de onder toezicht staande personen. De wetgever heeft voorts bij het opstellen van de Rbft 2015 ervoor gekozen om de tarieven voor de kleinere partijen in deze categorieën minder te laten stijgen dan de vaste tarieven voor de grotere partijen en de kleinere partijen aldus te ontzien (vgl. Stcrt. 2015, nr. 14729, p. 14). Omdat de heffingen in deze categorie oorspronkelijk desondanks tot heffingen tot 20% van de omzet hebben geleid, heeft de wetgever de Rbft 2015 medio 2016 met terugwerkende kracht gewijzigd en daarbij de tarieven voor de kleinste instellingen verlaagd en een extra schaal ingevoegd. De wetgever heeft daarbij onder ogen gezien dat zulke hoge heffingen zich slecht met het draagkrachtbeginsel verhouden en ertoe kunnen leiden dat kleine instellingen de kosten van het toezicht niet meer kunnen dragen waardoor deelname aan de sector in het gedrang komt (vgl. Stcrt. 2016, nr. 60283, p. 2). Het College acht, evenals de rechtbank, van belang dat uit de wetsgeschiedenis volgt dat een volledige representativiteit van het draagkrachtbeginsel bij het in rekening brengen van de toezichtkosten niet is vereist (Kamerstukken II 2011-2012, 33 057, nr. 3, p. 18). Door omvang-gerelateerde bandbreedte en vaste tarieven per bandbreedte te hanteren is het draagkrachtbeginsel verdisconteerd in de structuur. Het College constateert dat de heffingen voor de kleinere instellingen (instellingen met provisie-inkomsten in de bandbreedtes tot respectievelijk € 200.000, € 500.000 en € 1.000.000) kunnen oplopen tot respectievelijk 12%, 15% en 13% van de omzet. Aan de betaalinstellingen kan worden toegegeven dat heffingen tot 15% van de omzet voor deze instellingen nog steeds zeer aanzienlijk zijn. Het College ziet evenwel geen aanknopingspunten voor het oordeel dat door de heffingen de deelname van instellingen aan de sector in het gedrang zou kunnen komen. De omstandigheid dat het percentage waarmee de heffingen ten opzichte van het daaraan voorafgaande jaar zijn gestegen niet voor alle bandbreedtes van instellingen gelijk is, maakt niet dat de gehanteerde staffeling onevenredig of willekeurig van aard is. Het is vaste rechtspraak van het College dat de mogelijkheid van een andere staffeling, bijvoorbeeld op basis van de door de betaalinstellingen genoemde ‘MKB-grens’, niet betekent dat de gehanteerde staffeling onevenredig of willekeurig van aard is. Gelet op een en ander acht het College de hiervoor genoemde heffingen niet zodanig hoog, dat geoordeeld moet worden dat deze naar willekeur of in strijd met de redelijkheid zijn vastgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9fb72fd1ff065ed82bc3fa4d5979c56c9482bc0b2f339d8ef5b422d09cfd06c7 | shasum -a 256