Onder 7.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 8 februari 2018

Het door appellante in beroep overgelegde besluit op bezwaar Basisbetalingsregeling 2016 biedt onvoldoende aanknopingspunten om te twijfelen aan de door verweerder vastgestelde oppervlaktes voor 2015 die hier in geschil zijn. In dit verband is van belang dat het aannemelijk is dat geringe verschillen ten opzichte van voorgaande jaren in de uitkomst nooit geheel vermeden kunnen worden. Dergelijke variaties in de uitkomst zullen dan ook geaccepteerd moeten worden. Van belang hierbij is dat de aanvraag om betalingsrechten per jaar wordt beoordeeld en niet in alle gevallen vergelijkbaar is. Dat het resultaat van de Gecombineerde opgave voor 2015 in dit geval niet hetzelfde is als bij voorgaande of latere jaren, leidt dan ook niet automatisch tot de conclusie dat de vaststelling van de betalingsrechten voor 2015 door verweerder onjuist is (zie de uitspraak van het College van 29 september 2014, ECLI:NL:CBB:2014:398). Voorts is van belang dat uit de tekst van artikel 5, derde lid, van Verordening 640/2014 blijkt dat de lidstaat het subsidiabele maximumareaal per referentieperceel moet bepalen binnen een marge van 2%. Bij kleine veranderingen binnen die marge hoeft de lidstaat het referentieperceel dus niet aan te passen en mag hij bijgevolg uitgaan van de juistheid van de oppervlakte van het referentieperceel. Dit is slechts anders indien sprake is van duidelijke veranderingen van de subsidiabele oppervlakte in het veld. Indien daarvan sprake is, dan past verweerder de 2% marge niet toe en dient dit te leiden tot aanpassing van het referentieperceel. Ter zitting heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat met betrekking tot de onder 7.1 genoemde percelen geen sprake is van een duidelijke verandering van de subsidiabele oppervlakte in het veld. Bij gebrek aan een feitelijke onderbouwing aan de kant van appellante ziet het College geen aanleiding aan het standpunt van verweerder te twijfelen. Nu appellante voorts niet heeft betwist dat het verschil van de door haar aangevraagde oppervlakte en de door verweerder vastgestelde maximale subsidiabele oppervlakte niet meer dan 2% bedraagt, mag verweerder uitgaan van de juistheid van de oppervlakte van het referentieperceel en afzien van en nadere beoordeling van het verschil (zie de uitspraak van het College van 29 mei 2017, ECLI:NL:CBB:2017:197).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b5307dc8c74bf031630f40f389f66a4d5a595a555c224820f45934c697e8877f | shasum -a 256