Onder 2.3 College van Beroep voor het bedrijfsleven 17 oktober 2018

De invoering van het stelsel van fosfaatrechten was naar appellanten stellen niet voorzienbaar, ook niet voor de (lokale) overheid en financiers van de melkveehouders. Appellanten wijzen op de brief van 18 januari 2013 (Kamerstukken II, 2012-2013, 33 322, nr. 9), van de toenmalige staatssecretaris, waarin de indruk wordt gewekt dat het fosfaatplafond niet zal worden overschreden als de mest wordt verwerkt of geëxporteerd. In de brief van 12 december 2013 (Kamerstukken II, 2013-2014, 33 037, nr. 80) werd een ‘early warning system’ aangekondigd en een kringloopwijzer waarmee de indruk werd gewekt dat mestverwerking in combinatie met gebruik van fosfaatarm voer en verhoogde efficiëntie per dier zouden volstaan om toename van de fosfaatproductie te voorkomen. Het was zeker niet voorzienbaar dat er fosfaatrechten zouden worden ingevoerd zonder respect voor bedrijven zoals die van appellanten, die al hadden geïnvesteerd in uitbreidingen. Er is immers geen toereikend overgangsrecht voor bedrijven die uitgebreid hebben voor de peildatum. In alle eerdere soortgelijke wet– en regelgeving zijn wel dergelijke voorzieningen getroffen. Appellanten wijzen in dat verband op de melkquotering, de Interimwet beperking varkens– en pluimveehouderijen, de Wet herstructurering varkenshouderij en de wijziging van de Meststoffenwet in verband met de invoering van pluimveerechten. Er is voorts ten onrechte geen voorziening getroffen om varkensrechten om te zetten in fosfaatrechten. Daardoor wordt een bedrijf dat omschakelt ten onrechte aangemerkt als behorend tot de categorie ‘uitbreider’, terwijl per saldo na de omschakeling zelfs minder fosfaat wordt geproduceerd. Dat deze omschakeling wegens bijzondere omstandigheden noodzakelijk was is bovendien niet betrokken bij het besluit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/90a27cdc20f478e4b93a4a46a0fd8485ae92616eb9b4e0fc1243c31e10586e32 | shasum -a 256