Onder 2.4 College van Beroep voor het bedrijfsleven 17 oktober 2018

Van een fair balance is zowel op regelingsniveau als in het individuele geval geen sprake. Forse investeringen kunnen door de toekenning van het (te lage) fosfaatrecht niet worden terugverdiend. Dit vormt een bedreiging voor de exploitatie en continuïteit van de bedrijven van appellanten. Zij worden hierdoor onevenredig getroffen. Vee zal moeten worden afgevoerd en stallen kunnen niet worden benut. Met de resterende middelen kan niet meer in een reëel inkomen worden voorzien. Ter onderbouwing hebben appellanten financiële gegevens overgelegd. Het risico voor investeringsbeslissingen kan niet geheel bij appellanten worden gelegd. Zij wijzen in dat verband op onder meer het arrest Fredin tegen Zweden van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) van 18 februari 1991 (nr.12033/86). Bij de beoordeling of er sprake is van een fair balance is onder meer van belang of er een overgangstermijn wordt geboden voor het wijzigen of beëindigen van het gebruik van het eigendom. Het EHRM hecht daar aan bij de beoordeling of sprake is van een fair balance (zie daarvoor onder meer het arrest van 29 maart 2010, Depalle tegen Frankrijk, ECLI:CE:ECHR:2010:0329JUD003404402). Van een overgangstermijn is hier echter geen sprake. Appellanten wijzen er ook op dat door de wetgever en de commissie Kalden is onderkend dat er een voorziening voor de categorieën starters en uitbreiders zou moeten komen. Deze is er niet gekomen omdat een afbakening lastig werd bevonden. Van de zijde van de regering is ook erkend dat er sprake kan zijn van strijdigheid met artikel 1 van het EP en is toegezegd dat dan van de in de wet voorziene ontheffingsmogelijkheid gebruik zal worden gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/90a27cdc20f478e4b93a4a46a0fd8485ae92616eb9b4e0fc1243c31e10586e32 | shasum -a 256