Onder 5.2.1 College van Beroep voor het bedrijfsleven 23 oktober 2018

ACM betoogt dat het leerstuk van de enkele voortdurende inbreuk het mogelijk maakt om (i) ondernemingen voor de gehele overtreding aan te spreken, ondanks dat zij niet bij alle gedragingen betrokken waren, en om (ii) verschillende gedragingen die in hun onderlinge verband bezien deel uitmaken van een totaalplan te kwalificeren als een enkele voortdurende inbreuk. Het debat in hoger beroep beperkt zich tot de vraag of de afspraken zoals neergelegd in de franchiseovereenkomsten, de compilatie van besluiten en de samenwerkingsovereenkomst gericht waren op een en hetzelfde doel. ACM heeft vastgesteld dat in de overeenkomsten steeds dezelfde elementen terugkeerden: een rayonverdeling in combinatie met een verbod op acquisitie buiten het rayon en het gebod om bestaande klanten te respecteren. Weliswaar verviel per 10 april 2002 het verbod op passieve acquisitie maar het verbod op actieve acquisitie bleef bestaan. Na 10 april 2002 was dus evenmin sprake van volledige concurrentie. De [naam 23] -franchisenemers behielden hun rayons en het verbod op actieve acquisitie en het gebod om elkaars bestaande relaties te respecteren bleef bestaan. De gedragingen van de [naam 23] -franchisenemers waren gericht op een en hetzelfde doel: beperking van de onderlinge concurrentiedruk, zodat rust op de markt kon ontstaan die niet past bij normale concurrentieverhoudingen. Daarmee beoogden zij hun eigen positie te bestendigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1e4241bd46b830d6b02248acf985b8afc31ab438c5196fcd902d343468f88bbe | shasum -a 256