Onder 2.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 15 januari 2019

3 Appellante heeft in beroep haar standpunt herhaald dat de uitspraak van het College van 11 juli 2017 in dit geval moet worden aangemerkt als een nieuw feit of veranderde omstandigheid, omdat het College in deze uitspraak heeft geoordeeld dat artikel 2.10, tweede lid, aanhef en onder a, van de Uitvoeringsregeling onverbindend is. Dit betekent volgens appellante dat verweerder de besluiten waarvan zij herziening heeft gevraagd ten onrechte heeft gebaseerd op artikel 2.10, tweede lid, aanhef en onder a, van de Uitvoeringsregeling. Appellante heeft (nogmaals) erop gewezen dat verweerder op 4 oktober 2017 heeft aangekondigd dat ten aanzien van percelen met een N-code een nieuwe beoordelingswijze zal worden gehanteerd. Gelet hierop is appellante van oordeel dat de eerder door verweerder afgekeurde percelen, die zijn aangemerkt als een kwelder met natuurtype N09.01, opnieuw moeten worden beoordeeld op basis van de feitelijke situatie en alsnog als subsidiabele landbouwgrond moeten worden aangemerkt. Appellante meent dan ook dat voornoemde besluiten onvoldoende zorgvuldig zijn voorbereid en dat de (gehandhaafde) afwijzing van het verzoek om terug te komen van de besluiten van 31 maart 2016, 27 mei 2016 en 17 december 2016 reeds hierom niet in stand kan blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6da6baefabb89c44d8f0d0d7c5cfc00fcf98bbdd316da712b4a8340071f4095e | shasum -a 256