Onder 2.1 College van Beroep voor het bedrijfsleven 14 mei 2019

Verweerder heeft het fosfaatrecht van appellante vastgesteld op 4.109 kg, uitgaande van een melkproductie in 2015 van 693.610 kg, een gemiddelde melkproductie per koe in 2015 van 8.317 kg en een excretieforfait van 41,3 kg. Verweerder acht op basis van de in beroep overgelegde uitdraai van de melkrobot inmiddels aannemelijk dat appellante 9.983,4 kg melk aan haar kalveren heeft vervoerd. De totale melkproductie in 2015 bedraagt daarmee 703.593,4 kg, de gemiddelde melkproductie 8.436 kg en het excretieforfait 42,0 kg. Dat appellante op de peildatum 2 juli 2015 minder dieren hield als gevolg van schade aan haar percelen door ganzenvraat, is geen bijzondere omstandigheid als bedoeld in artikel 23, zesde lid, van de Msw. Verweerder ziet evenmin aanleiding appellante ontheffing te verlenen op grond van artikel 38 van de Msw. Het fosfaatrechtenstelsel geldt ook voor biologische boeren. Doordat appellante grondgebonden is, is de generieke korting niet op haar van toepassing. Op die manier komt de regeling aan haar individuele belang tegemoet. Het was de eigen bedrijfsmatige keuze van appellante om vanwege de schade aan de gewassen door ganzenvraat minder dieren te houden in plaats van extra voer te kopen (en geen dieren af te voeren). Appellante heeft niet aangetoond dat de financiële last dermate zwaar is dat deze de continuïteit van het bedrijf in gevaar brengt. Bovendien heeft appellante de schade door ganzenvraat vergoed gekregen. Zodoende is geen sprake van een individuele disproportionele last die een inbreuk oplevert op artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EP).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eece7a7fdd2da9e8a857a54bcdfbe7048b9388f7b568114e663fd1d3fbe6a7d1 | shasum -a 256