Alinea 38 College van Beroep voor het bedrijfsleven 18 juni 2019

6. Het incidenteel hoger beroep van PwC is gericht tegen de overweging van de rechtbank dat bij een onderzoek naar de vraag of een accountantsorganisatie aan haar zorgplicht voldoet in beginsel niet kan worden volstaan met een beoordeling of haar externe accountants bij de wettelijke controles hebben voldaan aan het bij of krachtens afdeling 3.2 van de Wta bepaalde en voorts tegen de overweging van de rechtbank dat niet op voorhand valt uit te sluiten dat in bijzondere gevallen reeds op grond van tekortkomingen in de controlewerkzaamheden van de externe accountants de conclusie gerechtvaardigd is dat de accountantsorganisatie niet aan haar zorgplicht voldoet en dat de tekortkomingen in de controlewerkzaamheden van de externe accountants in dat geval geen andere conclusie dienen toe te laten dan dat de accountantsorganisatie tekortschiet in de naleving van haar zorgplicht. Voor zover de rechtbank met deze overwegingen ruimte lijkt te laten voor de conclusie dat een zorgplichtschending door een accountantsorganisatie aangenomen kan worden zonder dat aan die organisatie een concrete eigen gedraging is verweten die een zorgplichtschending rechtvaardigt, kan PwC zich met deze uitleg van de Wta niet verenigen. Bij de toebedeling door de wetgever aan de accountantsorganisaties en de externe accountants van afzonderlijke, van elkaar te onderscheiden wettelijke verplichtingen past niet dat een of meer tekortkomingen van de ene (soort) normadressaat – zonder meer – voldoende bewijs oplevert van een schending van een norm die uitsluitend geldt voor een andere (soort) normadressaat. Met deze uitleg lijkt de rechtbank een eigen, niet voorzienbare open norm te introduceren, wat volgens PwC in strijd is met het lex certa-beginsel en het rechtzekerheidsbeginsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e4f42e10849082798fdefd34da6f19cc5dadd91294d9e6c1ff376776c3cf238c | shasum -a 256