Onder 4.6 College van Beroep voor het bedrijfsleven 23 juli 2019

5. Verweerder acht het fosfaatrechtenstelsel niet in strijd met het in artikel 1 van het EP neergelegde recht op eigendom. Verweerder heeft daartoe de achtergrond van het fosfaatrechtenstelsel uiteengezet en gewezen op de uitspraken van het College die hierover al zijn gedaan (ECLI:NL:CBB:2018:522 en 523 en ECLI:NL:CBB:2019:1 t/m 7). Verweerder heeft de door appellante overgelegde onderbouwing van de investeringen beoordeeld en acht aannemelijk dat het fosfaatrechtenstelsel in het geval van appellante tot zodanige schade leidt dat de continuïteit van het bedrijf in het geding is. De verbouwing die op het bedrijf heeft plaatsgevonden is volgens verweerder echter geen bijzondere omstandigheid, waardoor sprake is van een bijzondere en disproportionele last. Kern van het standpunt van verweerder is dat, mede gelet op de voorzienbaarheid van het fosfaatrechtenstelsel, de gevolgen van de beslissing om uit te breiden in beginsel tot het ondernemersrisico behoren. Appellante heeft bewust de keuze gemaakt en daarmee het risico genomen te investeren in uitbreiding zonder zekerheid te hebben over de uitwerking van in voorbereiding zijnde overheidsmaatregelen. Voor melkveehouders was voorzienbaar dat na het wegvallen van de melkquota, de groei van de melkveestapel zou kunnen leiden tot de noodzaak om andere maatregelen te treffen ter beperking van de mestproductie. Ook het feit dat wellicht enkel de mogelijkheid rest om, delen van, het bedrijf en de bijbehorende grond te verkopen – met mogelijk verlies – , leidt niet tot een andere conclusie. Ondanks de effecten voor het bedrijf van appellante is daarom geen sprake van een individuele en disproportionele last.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f352fc4686a7d5451adb4270317b68eae933e22add23726b92a0e5456b192c34 | shasum -a 256