Onder 4.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 9 januari 2019

In aanvulling hierop heeft verweerder het volgende naar voren gebracht. Appellant onderscheidt zich niet van andere uitbreiders. Appellant heeft zijn voornemen om volledig om te schakelen naar de melkveehouderij doorgezet op het moment dat voor hem voorzienbaar was dat productiebegrenzende maatregelen daaraan in de weg zouden staan. Appellant heeft niet aangetoond dat de varkenstak niet op andere wijze kon worden voortgezet. Aan de uitbreiding van de melkveehouderij lag (ook) een bedrijfseconomische afweging ten grondslag. In reactie op de stelling dat de fosfaatproductie door de omschakeling van varkenshouderij naar melkveehouderij lager is geworden, wijst verweerder erop dat de sectorplafonds in acht moeten worden genomen en dat iedere melkveehouder dient te voldoen aan de regels van het fosfaatrechtenstelsel. Na vaststelling van het Zesde Actieprogramma Nitraatrichtlijn worden sectorale mestproductieplafonds streng gehanteerd. Bovendien maakt de gerealiseerde fosfaatreductie niet dat appellant een zwaardere last te dragen heeft. Appellant mocht er niet op vertrouwen dat het mogelijk zou worden varkensrechten om te zetten in fosfaatrechten. Hij heeft geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid om zijn “schade” te beperken door de varkensrechten te verkopen of te verleasen. Voor zover de continuïteit van het bedrijf in gevaar is, geldt dat niet is aangetoond dat dit wordt veroorzaakt door het fosfaatrechtenstelsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a0f813fcc040cc16bbbf54f8f18164e2b99a1aebb90e1e83cb692308f84d40c7 | shasum -a 256