Onder 6.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 19 november 2019

7. Uit het rapport van bevindingen van 16 november 2017 blijkt dat de toezichthouders tijdens de controle op 13 november 2017 hebben geconstateerd dat 152 varkens in de dragende zeugenstal niet konden beschikken over een vloeroppervlakte van ten minste 2,25 m2, dan wel 2,45 m2 per varken. Dit is een overtreding van artikel 2.17, eerste en derde lid, van het Besluit houders van dieren. Ook konden deze varkens niet beschikken over een dicht vloeroppervlakte van 1,3 m2 per varken, wat een overtreding is van artikel 2.18, tweede lid, van het Besluit houders van dieren. Daarnaast hebben de toezichthouders geconstateerd dat 1.352 varkens niet permanent beschikten over voldoende materiaal om te onderzoeken of mee te spelen. Dit is een overtreding van artikel 2.22, eerste lid, van het Besluit houders van dieren. Gelet op voormelde overtredingen was verweerder bevoegd om een last onder dwangsom aan appellante op te leggen. Dat appellante aan het verbouwen was, is naar het oordeel van het College geen bijzondere omstandigheid op grond waarvan verweerder van handhavend optreden had moeten afzien. Ook tijdens een verbouwing dient appellante het welzijn van haar varkens te waarborgen en ervoor te zorgen dat de huisvesting voldoet aan de eisen die het Besluit houders van dieren daaraan stelt. Daar komt bij dat namens appellante ter zitting is verklaard dat zij in 2016 is begonnen met de verbouwing en dat zij nu nog steeds aan het verbouwen is, zodat naar het oordeel van het College sprake is van een structurele situatie. Verder kan niet worden geoordeeld dat verweerder bij het vaststellen van de begunstigingstermijn rekening had moeten houden met de verbouwing. De begunstigingstermijn dient ertoe de overtreder in de gelegenheid te stellen de last uit te voeren zonder dat een dwangsom wordt verbeurd. Daarom geldt als uitgangspunt bij het vaststellen van de begunstigingstermijn dat deze niet wezenlijk langer mag worden gesteld dan noodzakelijk is om de overtreding te kunnen opheffen. Nu appellante geen concrete aanknopingspunten naar voren heeft gebracht op grond waarvan moet worden geoordeeld dat de begunstigingstermijn te kort was om aan de last te voldoen, heeft verweerder in redelijkheid de begunstigingstermijn kunnen afstemmen op de cyclus van de varkens. In het feit dat verweerder het overtreden van artikel 2.17, eerste en derde lid, van het Besluit houders van dieren en artikel 2.18, tweede lid, van het Besluit houders van dieren door appellante met één boete heeft bestraft (aan het daartoe geuite voornemen is, naar ter zitting is gebleken, ook daadwerkelijk uitvoering gegeven) vanwege de samenhang tussen beide overtredingen, kan geen grond voor het oordeel worden gevonden dat verweerder niet in redelijkheid afzonderlijke dwangsommen heeft kunnen vaststellen voor het niet nakomen van maatregel 1 en 2. Appellante dient immers zowel de normen uit artikel 2.17 van het Besluit houders van dieren als de normen uit artikel 2.18 van het Besluit houders van dieren na te leven en van een dwangsom moet een zodanige prikkel uitgaan, dat de opgelegde last wordt nagekomen. Ook de enkele niet nader onderbouwde stelling van appellante dat € 20,- per zeug onevenredig hoog is, is onvoldoende voor het oordeel dat de hoogte van dwangsom niet in redelijke verhouding staat tot de ernst van de overtreding en het met de ongedaanmaking daarvan te dienen belang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd1f72ddcce58cc88f6832794e67784ab62085d1358822acae5ed13d2d675bc3 | shasum -a 256