Onder 6.7 College van Beroep voor het bedrijfsleven 17 december 2019

Het fosfaatrechtenstelsel (en meer in het bijzonder de peildatum) leidt ertoe dat aan appellante voor minder melkkoeien en jongvee fosfaatrechten is verleend dan zij in totaal aan (vergunde) stalcapaciteit heeft. Op zichzelf genomen betekent dat niet dat appellante reeds om die reden een individuele en buitensporige last draagt. Met verweerder moet worden vastgesteld dat appellante met de door haar overgelegde financiële stukken de door haar gestelde financiële last niet precies duidelijk heeft gemaakt. De brief van [naam 5] van 5 juli 2017 ziet op de gevolgen van het fosfaatreductieplan en niet op de gevolgen van het fosfaatrechtenstelsel. Het rapport van [naam 5] van 8 december 2014 betreft een prognose voor het gehele bedrijf dus inclusief cijfers van de pluimveetak bij de aankoop van het melkveebedrijf met 60 melkkoeien en bijbehorend jongvee. Het IBL-rapport van [naam 5] gaat uit van hogere dieraantallen dan vergund op de peildatum en vermeldt dat het break-even point ligt op 62 melkkoeien en 43 stuks jongvee. Het onderzoeksrapport vermeldt dat het rapport van [naam 5] van 8 december 2014 uitgaat van 60 melkkoeien met behorend jongvee en sluit aan bij het break-even point zoals genoemd in het IBL-rapport. Niettemin wil het College wel aannemen dat de invoering van het fosfaatrechtstelsel voor appellante een forse financiële aderlating betekent. Ter zitting heeft appellante verklaard dat zij in de afschaffing van het melkquotum kansen zag om naast de pluimveetak ook melkvee op haar bedrijf te houden; deels uit liefhebberij, terwijl het ook past in plannen voor bedrijfsopvolging. Van een bedrijfseconomische noodzaak om het bedrijf uit te breiden naar melkvee en de daarmee gepaard gaande uitbreiding van 0 naar 60 melkkoeien en bijbehorend jongvee is echter geen sprake. Die uitbreiding en de daarmee gemoeide investeringen zijn ook tamelijk fors. In dat verband acht het College voorts van belang dat, zoals ook is overwogen in zijn uitspraak van 23 juli 2019 (ECLI:NL:CBB:2019:291), voor melkveehouders al vanaf het moment dat bekend werd dat het melkquotum zou worden afgeschaft en bijgevolg een einde zou komen aan de begrenzing van mestproductie voor rundvee, redelijkerwijs duidelijk had moeten zijn dat een ongeremde groei van de melkveehouderij niet mogelijk was en dat in verband met die afschaffing maatregelen te verwachten waren. Reeds in 2013 is gewaarschuwd dat (dreigende) overschrijding van het fosfaatproductieplafond kon leiden tot productiebeperkende maatregelen, waaronder dierrechten, terwijl het ten tijde van het ondertekenen van de koopakte op 3 februari 2015 en het verkrijgen van de financiering op 20 maart 2015 genoegzaam bekend was dat in 2014 de melkveestapel fors was toegenomen en het (sectorale) fosfaatplafond nagenoeg was bereikt en de melkveestapel in 2015 verder groeide. Ten tijde van haar investeringsbeslissingen had appellante zich dan ook moeten realiseren dat haar keuze zich tevens te richten op de melkveetak, met een uitbreiding als hier aan de orde, voor haar meer dan de gebruikelijke ondernemersrisico’s met zich zou brengen waarvan de gevolgen voor haar rekening moeten blijven. De belangen die zijn gediend met het fosfaatrechtenstelsel (de bescherming van het milieu en de volksgezondheid en het voldoen aan de verplichtingen die voortvloeien uit de Nitraatrichtlijn) dienen in dit geval dan ook zwaarder te wegen dan de belangen van appellante. Appellante heeft dus niet aannemelijk gemaakt dat het fosfaatrechtenstelsel een individuele en buitensporige last op haar legt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5044796f6640561b040782d42d6e25aaaf50429c727fd111f96d236ecaf2120 | shasum -a 256