Onder 6.5 College van Beroep voor het bedrijfsleven 26 november 2019

Volgens de door appellante overgelegde financiële stukken, zoals ter zitting ook nader toegelicht, zit het bedrijf van appellante financieel in de knel en is de situatie uitzichtloos. Verweerder heeft, zoals ter zitting toegelicht, echter onvoldoende weersproken, erop gewezen dat de technische en financiële prestaties van het bedrijf van appellante al langere tijd matig waren, dat de problemen al vóór het fosfaatrechtenstelsel bestonden en dat deze niet worden opgelost bij de gewenste groei naar 603 melkkoeien. Het College ziet in de bijzondere bepalingen opgenomen in het financieringsvoorstel van de bank (hiervoor onder 2.7 weergegeven) daarvoor een bevestiging. In die bepalingen wordt appellante onder meer gewezen op de risico’s van het grote deel kort lopende rentes, dat bij het ontstaan van structurele liquiditeitstekorten bij een bepaalde reserveringscapaciteit de bank niet bij financiert en dat het bedrijf van appellante wordt aangemerkt als een zeer grootschalig melkveebedrijf, dat dit bovengemiddelde ondernemerskwaliteiten en met name managementvaardigheden vraagt en dat appellante zich ervan bewust is dat het goed managen van het bedrijf van essentieel belang is voor de continuïteit van het bedrijf. In zoverre moet met verweerder worden geoordeeld dat de door appellante gestelde financiële last niet, althans niet hoofdzakelijk het gevolg is van het fosfaatrechtenstelsel. Voorts stelt het College vast dat appellante door in de periode 2012 tot en met 2015 te investeren in een uitbreiding van 275 melkkoeien met bijbehorend jongvee naar 603 melkkoeien met bijbehorend jongvee, gekozen heeft voor een zeer forse uitbreiding van het bedrijf. Het College heeft in zijn uitspraak van 23 juli 2019 overwogen (onder 6.7.5.4) dat voor melkveehouders al vanaf het moment dat bekend werd dat het melkquotum zou worden afgeschaft en bijgevolg een einde zou komen aan de begrenzing van mestproductie voor rundvee, redelijkerwijs duidelijk had moeten zijn dat een ongeremde groei van de melkveehouderij niet mogelijk was en dat in verband met die afschaffing maatregelen te verwachten waren. Meer in het bijzonder is reeds in 2013 gewaarschuwd dat (dreigende) overschrijding van het fosfaatproductieplafond kon leiden tot productiebeperkende maatregelen, waaronder dierrechten. Appellante had daarom een zekere mate van voorzichtigheid moeten betrachten en zich moeten realiseren dat een dergelijke uitbreiding voor haar meer dan de gebruikelijke ondernemersrisico’s met zich zou brengen, temeer nu appellante vanaf 2010 tevens te maken kreeg met dierziekten op haar bedrijf. Daar komt bij dat niet is gebleken dat een uitbreiding van deze omvang om bedrijfseconomische of andere redenen noodzakelijk was. In dit verband acht het College verder nog van belang dat appellante voor een deel van de groei, tot 384 melk- en kalfkoeien, wel fosfaatrechten toegekend heeft gekregen. De belangen die zijn gediend met het fosfaatrechtenstelsel (de bescherming van het milieu en de volksgezondheid en het voldoen aan de verplichtingen die voortvloeien uit de Nitraatrichtlijn) dienen in dit geval dan ook zwaarder te wegen dan de belangen van appellante.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ed18e38861e7f36ae87c88f7b1a4a7e8300c10e02b143837f47fc3185b7daf35 | shasum -a 256