Onder 4.1.4 College van Beroep voor het bedrijfsleven 7 januari 2020

Het College heeft in de nieuw beschikbaar gekomen informatie geen aanleiding gevonden daarover anders te oordelen dan het voorheen heeft gedaan. Dat volgens het rapport van het NFI van 13 juni 2017 de resultaten voor zover die berusten op de toepassing van de zogenoemde eiwitmethode niet zelfstandig de conclusie van het dr. Van Haeringenlaboratorium met betrekking tot de gestelde verwantschap kunnen dragen, maakt dat niet anders. Op basis van vier van de vijf monsters is die verwantschap aangetoond op grond van DNA. Dat één monster ten gevolge van filtratie – volgens de deskundigen in addendum 1, blz. 12, bij beantwoording van vraag q van appellanten naar aanleiding van het verslag van de deskundigen, een gebruikelijke techniek ter verwijdering van bacteriën – geen DNA bevatte en voor wat dat monster betreft verwantschap op grond van de eiwitmethode is aangenomen, maakt niet dat dat monster hier voor het aannemen van verwantschap zonder betekenis zou zijn. In het handgeschreven- en het officiële monsterbegeleidingsformulier, ondertekend door de betrokken dierenarts van de RVV, R.J. ter Beijhe, wordt vermeld dat de genomen monsters afkomstig zijn van het bedrijf van [naam 6] . Het College ziet, mede in samenhang gelezen met de door Ter Beijhe bij de rechtbank Zwolle op 27 februari 2002 onder ede afgelegde verklaring en bij gebrek aan duidelijke, in een andere richting wijzende, gegevens, geen aanleiding om aan te nemen dat het monster dat uiteindelijk geen DNA bevatte, hier niet onder de desbetreffende vijf monsters zou moeten worden begrepen. Het College twijfelt daarom niet eraan dat ook het monster dat geen DNA bevatte dezelfde herkomst heeft als de andere monsters. In dit verband is tevens van belang dat uit het rapport van het dr. Van Haeringenlaboratorium blijkt dat in monster 01.35 (afkomstig van hetzelfde kalf) voldoende DNA-materiaal aanwezig was om vast te kunnen stellen dat dat monster afkomstig was van het bedrijf van [naam 6] . In samenhang daarmee heeft toen ook de verwijzing door appellanten naar bloedtaplijsten niet tot een ander oordeel geleid. De, niet verder uitgewerkte, stelling van appellanten, zoals vervat in hun reactie van 13 september 2019 op addendum 2 “dat de door hem ingebrachte zogenaamde vierde bloedtaplijst met de barcode RA000 5451-9 het verband geeft tussen alle onduidelijkheden van dit zogenaamde positieve monster” vormt, mede geplaatst tegen de achtergrond van wat het College in zijn eerdere uitspraken uit 2005 dienaangaande heeft overwogen, geen aanleiding daarover thans anders te oordelen. Zulks te minder nu de, onder ede afgelegde, verklaringen die de door appellanten voorgebrachte en door hen bevraagde getuigen Bianchi en Dekker ter zitting van 26 juni 2017, onderscheidenlijk 17 juli 2017 hebben afgelegd, geen ondersteuning bieden aan de door appellanten op dit punt ingenomen stellingen. Het met betrekking tot deze punten door appellanten ontwikkelde betoog faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/86d8a20aaf36435c285a16ed13990997d93333325729e72bd05d8a58df09f479 | shasum -a 256