Onder 6.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 7 januari 2020

Daarmee zijn zij niet erin geslaagd om te voldoen aan de op hen rustende bewijslast te voldoen die behoort bij bewijsstap 2b. Dat betekent dat het bewijsrisico zich in zoverre ten aanzien van hen heeft gerealiseerd en daaruit volgt weer dat de, zwaardere, bewijslast van bewijsstap 3 niet op verweerder is komen te rusten. Daaruit vloeit in de eerste plaats voort dat verweerder zich bij het opnieuw nemen van zijn beslissing op de bezwaarschriften van appellanten, in het licht van de aan hen inmiddels ter hand gestelde gegevens uit de onderzoeksdossiers van het laboratorium en hun reacties daarop, op de, voor appellanten nadelige, positieve analyse-uitslag van het laboratorium mocht blijven beroepen. Aldus heeft verweerder op goede gronden geconcludeerd dat de betwiste vaststelling van het laboratorium juist was. Dat betekent dat de hiervoor in 4.2.6 geformuleerde rechtsvraag - die, zoals hiervoor in punt 4.3.5 is overwogen niet identiek is met de vraag: “was/is nog te achterhalen of er destijds MKZ in Kootwijkerbroek (was) of niet” en daarvan wel moet worden onderscheiden - dus bevestigend moet worden beantwoord. Het College heeft bij het vormen van dit oordeel niet eraan voorbijgezien dat de deskundigen (ook) in addendum 2 bij het kenbaar maken van hun opvattingen daar waar deze niet rechtstreeks betrekking hebben op de te hanteren bewijsmaatstaven, blijk hebben gegeven van gevoelens van twijfel en bevreemding. Zoals het College hiervoor heeft overwogen, is de hier gehanteerde (bewijs)maatstaf met name ontwikkeld om in een situatie als deze, waarin slechts tot op zekere hoogte is vast te stellen hoe de feiten zich in werkelijkheid hebben voorgedaan en niet alle omstandigheden zich logischerwijs laten verklaren, een oplossing te geven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/86d8a20aaf36435c285a16ed13990997d93333325729e72bd05d8a58df09f479 | shasum -a 256