Onder 4.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 31 maart 2020

Voorts voert appellante aan dat verweerder haar beroep op de knelgevallenregeling ten onrechte niet heeft gehonoreerd. De knelgevallenregeling is bedoeld voor melkveebedrijven waar als gevolg van buitengewone omstandigheden de veestapel (en daarmee de hoeveelheid toe te kennen fosfaatrechten) ten minste 5% kleiner is dan de veestapel waarover de melkveehouder zou hebben beschikt zonder deze buitengewone omstandigheden. Een melkveehouder dient volledig in de toekenning van fosfaatrechten gecompenseerd te worden als hij kan aantonen dat op het bedrijf sprake is geweest van een bijzondere omstandigheid. In het geval van appellante is sprake geweest van ziekte van de beide maten en van diergezondheidsproblemen, waardoor zij de uitbreiding niet voor 2 juli 2015 heeft kunnen realiseren. Volgens appellante moet worden gekeken naar het beoogde aantal dieren (140 melkkoeien en 70 stuks jongvee) dan wel het aantal dieren dat zonder de bijzondere omstandigheden op haar bedrijf aanwezig zou zijn geweest (120 melkkoeien en 100 stuks jongvee (108 melk- en kalfkoeien in 2014 minus 12 afgevoerde melk- en kalfkoeien). In haar brief van 31 januari 2020 heeft appellante in aanvulling hierop uiteengezet dat verweerder had moeten uitgaan van de aantallen dieren op de alternatieve peildatums 15/16 augustus 2014 dan wel 24 november 2014 en de peildatum 2 juli 2015 en het excretieforfait van 2013, omdat de melkproductie in dat jaar voor haar representatief is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/020baf182013ca15d6a2603c613b154466dfb726f690a18a34388002ede47208 | shasum -a 256