Onder 4.2 College van Beroep voor het bedrijfsleven 21 april 2020

Uit het dossier blijkt voorts, aldus verweerster, dat appellant voor het totaalbedrag dat hij voor de behandeling bij de patiënt in rekening bracht, uitging van een historische prijs (standaardbedrag). De toezichthouder van verweerster heeft na onderzoek van patiëntendossiers vastgesteld dat de standaardbedragen die appellant aan zijn patiënten in rekening bracht, hoger zijn dan de bedragen die hij op grond van de tariefbeschikking mocht declareren. Nu sprake is van het zelf vervaardigen van tandtechnische werkstukken in eigen beheer, was appellant verplicht om de techniekkosten te specificeren overeenkomstig de tariefbeschikking tarievenlijst tandtechniek in eigen beheer. Dat heeft appellant echter niet gedaan. In geen van de 400 onderzochte patiëntendossiers zijn facturen, nota’s of kostenspecificaties aangetroffen die aansluiten op de in rekening gebrachte materiaal- en techniekkosten. Die kosten zijn ook achteraf niet meer te specificeren. Appellant verklaarde daarover dat het voor zijn bedrijf ook niet van belang was om die kosten te specificeren, omdat hij immers een standaardbedrag hanteerde voor de gebitsprothese. Uit het onderzoek is voorts gebleken dat appellant onjuiste of niet bestaande prestatiecodes heeft gebruikt. Daarmee heeft appellant artikel 35 van de Wmg overtreden. Appellant heeft ook artikel 36 van de Wmg overtreden, nu de door hem gevoerde manier van administreren de patiënt onvoldoende inzicht geeft in de opbouw van de rekening. Uit de rekening kan namelijk niet worden afgeleid welk bedrag of tarief voor welke prestatie in rekening is gebracht. Ook zijn posten op de rekening uitsluitend gebruikt om de nota’s aan te vullen. Uit de nota’s blijkt niet welk bedrag aan materiaal- en techniekkosten in rekening is gebracht of in rekening gebracht had mogen worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb276ba67ca04c6fbfa4f74c15ded23d13aa7da81302d0358d0fe3eda1830f5b | shasum -a 256