Onder 4.4 College van Beroep voor het bedrijfsleven 30 juni 2020

De hogerberoepsgronden 3, 4 en 5 van appellanten zijn gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat AFM zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellante geen beleid heeft gevoerd dat belangenverstrengeling tegengaat (overtreding van artikel 4:11, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wft en artikel 115q, eerste lid, aanhef en onder a van het BGfo (beleid dat belangenverstrengeling tegengaat), dat appellante de regels inzake het beloningsbeleid heeft overtreden (artikel 86a (oud), artikel 35i, eerste, tweede en derde lid, van het BGfo (oud) en artikel 50 van het BGfo (oud)) en dat appellante bepaalde verplichtingen ten aanzien van advisering niet heeft nageleefd (overtreding van artikel 2:67a, eerste en tweede lid, van de Wft, artikel 4:23, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wft, zoals uitgewerkt in de artikelen 80a en 80ce van het BGfo). Deze gronden hebben dus betrekking op overtredingen, die door AFM ook wel “onderliggende wetsovertredingen” zijn genoemd. Uit hetgeen appellanten in het kader van deze beroepsgronden aanvoeren blijkt dat de essentie hiervan is dat zij betogen dat al deze overtredingen zien op gedragingen en activiteiten van [naam 3] waarvoor [naam 3] verantwoordelijk is en waarover appellanten geen zeggenschap hadden, zodat AFM [naam 3] daarop moet aanspreken en niet appellanten. Uit hetgeen hiervoor is overwogen met betrekking tot de eerste en tweede hogerberoepsgrond van appellanten, volgt dat dit betoog faalt. Daarin is dus geen grond gelegen voor de conclusie dat vorengenoemde oordeel van de rechtbank geen stand houdt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/25ab77eb0adeb21cdae6ed3772ffb7b6f6be780f624ef54badcb3bbba821ce35 | shasum -a 256