Onder 8.3 College van Beroep voor het bedrijfsleven 30 juni 2020

Naar het oordeel van het College brengt de omstandigheid dat AFM reeds op andere, niet-punitieve wijze, namelijk door het voeren van een normoverdragend gesprek en het geven van een waarschuwing in augustus 2013, het geven van een aanwijzing in februari 2015, en de intrekking van de vergunning, het curatelebesluit en de fondsmaatregel in december 2016, kenbaar heeft gemaakt dat appellante tekortschoot in de naleving van wet- en regelgeving niet met zich dat AFM niet meer de bevoegdheid had om ter zake alsnog over te gaan tot het opleggen van punitieve sancties aan appellanten. Dat de genoemde maatregelen door appellanten als ingrijpend en ‘als straf’ worden ervaren is niet bepalend voor het rechtskarakter van deze maatregelen. Ook de rechtbank is hier terecht van uitgegaan. AFM heeft, zoals blijkt uit de bestreden besluiten, de cumulatie van maatregelen betrokken bij haar afweging om over te gaan tot het opleggen van een bestuurlijke boete. Het College ziet geen grond voor het oordeel dat AFM, gelet op de aard en ernst van de overtredingen, niet in redelijkheid gebruik heeft kunnen maken van haar bevoegdheid om appellanten een boete op te leggen. Met de rechtbank is het College van oordeel dat, gelet op de door AFM gegeven uitleg ten aanzien van het tijdsverloop, niet kan worden gezegd dat AFM onnodig heeft gewacht met het opleggen van de boetes. De door appellanten gestelde omstandigheden brengen niet met zich dat een boeteoplegging niet meer op zijn plaats is. AFM heeft de overtredingen als ernstig mogen bestempelen en mede uit het oogpunt van speciale en generieke preventie het opleggen van bestuurlijke boetes passend heeft mogen achten. De beroepsgrond slaagt niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/25ab77eb0adeb21cdae6ed3772ffb7b6f6be780f624ef54badcb3bbba821ce35 | shasum -a 256