Onder 4.1 College van Beroep voor het bedrijfsleven 2 februari 2021

Met haar tweede beroepsgrond betoogt appellante dat het opleggen van een boete niet opportuun en disproportioneel is en dat de beslissing (op bezwaar) op dit punt niet voldoende gemotiveerd is. Appellante betwist de door de rechtbank gevolgde stelling van DNB dat de overtredingen duidelijk schendingen van de door de wetgever beoogde integere bedrijfsvoering door trustkantoren vormen en dat zij op meerdere punten niet aan haar poortwachtersrol heeft voldaan. Appellante betoogt dat er geen sprake is van structurele en consequente overtredingen, maar incidentele misstappen in de administratie en wijst erop dat DNB slechts twee dossiers heeft onderzocht. Appellante is voorts van mening dat de belangenafweging van DNB te algemeen is en niet in lijn met het Handhavingsbeleid van DNB (Stcrt. 11 juli 2008, nr. 132, p. 30). Volgens appellante heeft DNB, en daarna ook de rechtbank, onvoldoende rekening gehouden met een aantal specifieke omstandigheden waaronder dat appellante in het verleden geen aanwijzing heeft gekregen met betrekking tot haar cliëntdossiers en na het onderzoek door DNB herstelacties heeft uitgevoerd door een auditor in te schakelen en het opgestelde en aan DNB gecommuniceerde ‘plan van aanpak’ uit te voeren. Ook zijn de volgende, volgens appellante relevante, omstandigheden niet meegewogen: (i) dat appellante al voordat DNB op 17 en 18 juni 2015 onderzoek kwam doen afscheid had genomen van cliënt [naam 7] ; (ii) dat de boete financiële gevolgen heeft voor appellante en (iii) dat de boete een antecedent oplevert voor de bestuurders van appellante en mogelijk voor de reputatie van de onderneming en haar groepsentiteiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff11a65327eeea86815d60c750e6fd7526f5f2839c4c08d67863ef020f39b7a8 | shasum -a 256