Alinea 21 College van Beroep voor het bedrijfsleven 31 mei 2022

6. Ten tweede stelt verzoekster zich op het standpunt dat evident is dat niet verweerster maar De Nederlandsche Bank N.V. (DNB) bevoegd was om te besluiten aan verzoekster een bestuurlijke boete op te leggen en deze openbaar te maken. Verzoekster is immers een bank en geen beleggingsonderneming. De voorzieningenrechter van de rechtbank is volgens verzoekster niet op dit door haar gevoerde verweer ingegaan. Verzoekster heeft aan de orde gesteld door wie een boete kon worden opgelegd, terwijl de voorzieningenrechter van de rechtbank slechts is ingegaan op de vraag aan wie een boete kon worden opgelegd en de vraag door wie een boete kon worden opgelegd geheel onbesproken heeft gelaten. De voorzieningenrechter van de rechtbank heeft aldus de motiveringsverplichting geschonden. Daarmee heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank ook geen gebruik gemaakt van de hem toekomende ‘full jurisdiction’, zodat niet in het midden kan blijven of de openbaarmaking van de bestuurlijke boete moet worden aangemerkt als een punitieve sanctie. Verzoekster is van mening dat de openbaarmaking van de bestuurlijke boete in dit geval punitief van aard is en daarom indruist tegen de onschuldpresumptie van artikel 6, derde lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en tegen het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde recht op rechtspraak in twee instanties.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a4ef716126458ae6501da334b8fbfa4cb31763f62e5307fffad022bd519feb8f | shasum -a 256