Onder 2.3 College van Beroep voor het bedrijfsleven 13 september 2022

3. Het College stelt vast dat appellante geen rechtsmiddel heeft aangewend tegen de last onder dwangsom. Dit betekent dat dit besluit – en de daarin aan appellante opgelegde maatregelen – in rechte is komen vast te staan en ten grondslag kon worden gelegd aan de naar aanleiding daarvan genomen invorderingsbesluiten waartegen de beroepen van appellante zijn gericht. Een belanghebbende kan in een procedure tegen een invorderingsbeschikking in beginsel niet met succes gronden naar voren brengen die hij tegen de last onder dwangsom naar voren heeft gebracht of had kunnen brengen. Dit kan slechts in uitzonderlijke gevallen. Een uitzonderlijk geval kan bijvoorbeeld worden aangenomen indien evident is dat er geen overtreding is gepleegd en/of betrokkene geen overtreder is (zie de uitspraak van het College van 7 mei 2019, ECLI:NL:CBB:2019:190 en de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 27 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:466). Appellante heeft niet gesteld dat hier sprake is van een uitzonderlijk geval zoals hiervoor vermeld en ook het College is hiervan niet gebleken. In geschil is dan ook slechts de vraag of verweerder terecht heeft vastgesteld dat niet is voldaan aan de in de last onder dwangsom opgelegde maatregelen. Het College zal hieronder de afzonderlijke invorderingsbesluiten waartegen beroep is ingesteld beoordelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df71bf819a578bd81c2d8e0d27d0405a264fa5f47fb087b8990e008195c3397f | shasum -a 256