Onder 14.1 College van Beroep voor het bedrijfsleven 18 oktober 2022

DNB voert – samengevat weergegeven – het volgende aan. De door de rechtbank gehanteerde maatstaf sluit niet aan op de tekst van en de wetsgeschiedenis bij de aanwijzingsbevoegdheid van artikel 1:75, eerste lid, van de Wft en artikel 28 van de Wwft. Zij wijst erop dat deze bepalingen zo zijn geformuleerd dat zij de toezichthouder bij de toepassing van de aanwijzing voldoende ruimte en flexibiliteit geven en dat die bepalingen geen beperking kennen die zich verzet tegen het opnemen van de verplichting tot het uitvoeren van een validatie. Hoewel DNB niet betwist dat een aanwijzing ‘in zijn totaliteit bezien’ moet zijn gericht op herstel en daarmee op de beëindiging van de overtreding (want dat is het doel van de aanwijzing), betekent dat niet dat ieder onderdeel van een gedragslijn direct gericht op, of noodzakelijk moet zijn voor de beëindiging van de overtreding. De rechtbank heeft verder ten onrechte de eisen en de rechtspraak ten aanzien van de last onder dwangsom op de aanwijzing toegepast. Bovendien heeft de rechtbank niet in ogenschouw genomen dat een validatie de effectiviteit van de aanwijzing versterkt en aldus bijdraagt aan het doel van de aanwijzing. Tot slot heeft de rechtbank niet ingezien dat geen sprake is van dubbelwerk of het verleggen van een toezichttaak.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d16c8d9c3c5f5767050076082075f7e21cf0ba34fd03e84efe89af2e99f38cf | shasum -a 256