Alinea 22 Centrale Raad van Beroep 5 september 2001

Anders dan appellante stelt kan uit de parlementaire behandeling van de Anw worden afgeleid dat de wetgever zich bewust is geweest dat bij een slechte gezondheidstoestand het treffen van een particuliere pensioenvoorziening moeilijk of niet mogelijk is. Dit kan worden afgeleid uit de door gedaagde in het verweerschrift geciteerde passage uit de Memorie van Toelichting (TK 1994-1995, 24 169, nr. 3, pag. 7-8) en tevens uit de Memorie van Antwoord (EK 1995-1996, 24 169, nr. 45c, pag. 8-14), paragraaf 4 betreffende private verzekerbaarheid en inkomenseffecten. Voorts blijkt uit de totstandkoming en invoering van artikel 66a van de Anw bij wet van 4 juli 1996, Stb. 1996, 369 dat de problematiek van personen die ongeneeslijk ziek zijn en om die reden zich niet meer op de private markt kunnen verzekeren tegen het overlijdensrisico onder ogen is gezien. De wetgever heeft voor deze groep nabestaanden, die onder de AWW aanspraak kon maken op een nabestaandenpensioen maar vanwege de vastgestelde leeftijdsgrens in de Anw per 1 juli 1996 niet in aanmerking kon komen voor een Anw-uitkering, de specifieke overgangsregeling van artikel 66a van de Anw getroffen. Deze groep komt bij overlijden van de echtgenoot na de inwerkingtreding van de Anw per 1 juli 1996, evenals appellante, in aanmerking voor een inkomensafhankelijke Anw-uitkering, waarbij niet de vrijlatingsregeling geldt die voor voormalig AWW-gerechtigden is getroffen. De wetgever heeft geen reden gezien voor het treffen van een bijzondere regeling bij een voorzienbaar overlijden na 1 juli 1996 en een als gevolg daarvan onverzekerbaar risico voor het zogenaamde Anw-gat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e68d9d156b60bebd967458d265206b9f296dc1becfe23d9bba4dac40472f1cc3 | shasum -a 256