Alinea 18 Centrale Raad van Beroep 18 december 2001

De rechtsvoorganger van gedaagde, de Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging (hierna mede te noemen: gedaagde), heeft bij besluit van 24 maart 1988 aan appellant met ingang van 30 maart 1988 uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. In januari 1989 heeft appellant aan de gedaagde destijds adviserende instantie gedeeltelijke hervatting als kassier in een speelautomatenhal gemeld, hetgeen met ingang van 1 oktober 1988 heeft geleid tot toepassing van een korting op de uitkeringen en vervolgens een terugvordering door middel van verrekening met de uitkering met ingang van 1 mei 1989. Tevens is bij besluit van 11 april 1989 met ingang van 1 mei 1989 de AAW-uitkering ingetrokken en de WAO-uitkering herzien naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 15 tot 25%. Eerst naar aanleiding van een ziekmelding van appellant op 26 maart 1990 komt naar voren dat hij reeds vanaf 1 maart 1988 in deeltijd dan wel op variabele basis en vanaf 1 juni 1989 voltijds werkzaam is geweest, welke werkzaamheden blijkens het rapport van de arbeidsdeskundige van 10 juli 1991 als passend zijn beschouwd. Een en ander heeft uiteindelijk geleid tot een drietal besluiten van gedaagde van onderscheidenlijk 10, 11 en 12 september 1991, waarbij - kennelijk onder intrekking van de besluiten van 24 maart 1988 en 11 april 1989 - aan appellant met ingang van 30 maart 1988 uitkeringen ingevolge de AAW en de WAO zijn toegekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 45 tot 55%, respectievelijk deze uitkeringen met ingang van 1 september 1988 werden herzien naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35% en met ingang van 1 juni 1989 werden ingetrokken. Vervolgens heeft gedaagde appellant bij brief van 25 augustus 1992 - onder verwijzing naar de besluiten van 10, 11 en 12 september 1991 - ingelicht omtrent het bedrag van de terugvordering over de periode van 30 maart 1988 tot 1 mei 1990 en heeft hij vastgesteld dat met deze vordering inmiddels een nabetaling over de periode van 27 maart 1991 tot en met 31 december 1992 ten bedrage van f 5.130,03 is verrekend. Hierop is namens appellant gereageerd bij brief van 21 december 1992, waarin is verzocht om vernietiging van de evenvermelde besluiten vanwege hun onjuistheid en, indien gedaagde daartoe niet bereid is, voorts is verzocht deze brief te beschouwen als een verzoek om herziening van bedoelde besluiten. Na enige correspondentie tussen partijen omtrent onder andere de terugvordering en verrekening met lopende uitkeringen heeft gedaagde de toenmalige gemachtigde van appellant bij brief van 27 augustus 1997 een specificatie verstrekt van de verrekening van het restant van de terugvordering. Vervolgens heeft gedaagde het primaire besluit van 1 september 1997 genomen en na bezwaar het bestreden besluit, waarbij is vastgesteld dat in de brief van 25 augustus 1992 slechts de periode tot en met 30 april 1990 is genoemd en eerst in het primaire besluit de periode van 1 mei 1990 tot en met 30 november 1990, zodat in verband met verjaring - waarmee kennelijk wordt gedoeld op de termijn van 5 jaar na betaalbaarstelling gedurende welke op grond van de artikelen 57 van de WAO en 48 van de AAW, zoals deze in de betreffende periode luidden, op grond van toedoen kan worden teruggevorderd - over laatst genoemde periode niet meer kan worden teruggevorderd en waarbij de terugvordering dienovereenkomstig is aangepast. Voorts wordt in het bestreden besluit overwogen dat, indien en voor zover het bezwaar tevens moet worden opgevat als een verzoek om terug te komen van de besluiten van 10, 11 en 12 september 1991, appellant geen zodanige nieuwe feiten en/of omstandigheden heeft gesteld en aannemelijk gemaakt welke meebrengen dat die besluiten onmiskenbaar of apert onjuist zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b53c8a888cc67bf0909140e9e69984bf80a5b3f5ef9b6fafb430d4c4ca55c24e | shasum -a 256